Surat Az-Zariyat — Ayat 37

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• آيَةً (āyatan): tandha utawa bukti kang bisa dadi piwulang.
• يَخَافُونَ (yakhāfūna): wong-wong kang padha wedi.
• الْعَذَابَ الْأَلِيمَ (al-'adzābal-alīm): siksa kang nglarani banget.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhani menawa ing kutha (yaiku kutha Sadum, panggonane kaum Nabi Luth) wis ditinggalake tandha-tandha saka siksa kang wis ditibakake marang kaum mau. Tandha-tandha iku isih bisa dideleng, dadi bukti nyata yen Allah iku kuwasa lan mesthi netepi ancaman-E marang wong-wong kang kafir lan nglakoni dosa gedhe kaya sing ditindakake dening kaum Luth. Anane tandha-tandha mau dadi piwulang lan pepeling kanggo sapa wae kang padha wedi marang siksa Allah kang nglarani. Wong-wong kang duwe rasa wedi marang Allah bakal njupuk pelajaran saka kedadeyan iku, banjur padha ninggalake tumindak ala lan ora niru lakune kaum Luth, supaya bisa slamet saka siksa kang padha nglarani.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake yen crita-crita ing Al-Qur'an iku dudu dongeng, nanging kedadeyan nyata kang wis ninggalake bukti, supaya manungsa bisa mikir lan njupuk piwulang.
• Wong kang wedi marang siksa Allah iku kalebu wong kang begja, amarga rasa wedi iku dadi dalan kanggo mertobat lan ninggalake dosa.
• Allah iku Maha Adil lan Maha Kuwasa; dheweke ora bakal nyiksa wong kang ora salah, nanging siksa mesthi tumiba marang wong kang kafir lan nglakoni dosa gedhe.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah ngati-ati lan ora niru tumindake wong-wong kang wis dibinasakake, amarga kabeh tumindak ala mesthi ana akibat-e.
• Al-Qur'an iku pepeling kanggo kabeh manungsa, mula sapa wae kang gelem ngrungokake lan njupuk piwulang bakal entuk katentreman lan keslametan ing donya lan akhirat.