سوره ذاریات — آیه 37

معانی کلمات:

• آیة: نشانه، عبرت و علامت عبرتانگیز.
• العذاب الألیم: عذاب دردناک و بسیار سخت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از بیان سرگذشت قوم لوط و نزول عذاب بر آنان، میفرماید که ما در آن سرزمین و شهر ویرانشده، نشانه و عبرتی باقی و پابرجا گذاشتیم؛ یعنی آثاری از سنگهای عذاب و ویرانی شهر سَدوم که برای آیندگان نمایان و آشکار است. این آثار و نشانهها برای کسانی که از عذاب دردناک خداوند میترسند و در دل خود خشیت و بیم از کیفر الهی دارند، مایه عبرت و پندآموزی است. آنان با دیدن این آثار، به قدرت و انتقام الهی پی میبرند و از تکرار گناهان و اعمال زشت قوم لوط پرهیز میکنند تا از عذاب دردناک و سخت در امان بمانند. اما کسانی که دلهایشان سخت و غافل است، از این نشانهها عبرت نمیگیرند و به راه باطل خود ادامه میدهند.

فواید و پیامهای آیه:

• اهمیت عبرتگیری: تاریخ و سرنوشت اقوام پیشین، بهترین معلم برای بشریت است؛ انسان عاقل باید از عاقبت گناهکاران پند بگیرد و راه آنان را تکرار نکند.
• خوف از عذاب الهی: ترس از عذاب دردناک خداوند، انگیزهای قوی برای دوری از گناه و رعایت تقواست و این خوف، نشانه ایمان و بصیرت است.
• بقای سنت الهی: خداوند همواره نشانههایی از قدرت و انتقام خود را در زمین باقی میگذارد تا بندگانش به یاد قدرت و عدالت او باشند و از نافرمانی بپرهیزند.
• رحمت الهی در عذاب: بیان این آیات و ذکر عذاب اقوام پیشین، خود رحمتی از جانب خداوند است تا بندگان با آگاهی از عاقبت گناه، راه نجات و سعادت را برگزینند و مشمول عذاب نشوند.