Сураи Ат-Тур — Оят 8

1. Маънои калимаҳои оят:

— «مَا»: ҳарфи нафй, яъне «нест».

— «لَهُ»: барои он (азоб).

— «مِن دَافِعٍ»: ҳеҷ боздорандае, ҳеҷ монеъе.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи азоби Худованд аст, ки бар кофирон фурӯ меояд. Худованд мефармояд, ки ин азоб ҳеҷ боздоранда ва монеъе надорад, ки онро аз кофирон дур кунад ё аз вуқӯи он пешгирӣ намояд. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад онро рад кунад ё боздорад. Ин азоб ҳатман воқеъ мешавад ва касе қудрати манъ кардани онро надорад. Ҳамон рӯзе, ки осмон ба ҳаракат меояд ва низоми он халал меёбад, кӯҳҳо аз ҷойҳои худ кӯч мекунанд ва мисли абрҳо ба ҳаракат меоянд, он гоҳ ин азоб ба вуқӯъ мепайвандад ва ҳеҷ монеъе барои он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.

— Вақте ки инсон медонад, ки ҳеҷ боздорандае барои азоби Худованд нест, ӯ ба сӯи тавба ва имони дуруст ба Худованд рӯ меоварад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Худованд соҳиби қудрат ва ирода аст ва ҳама чиз дар дасти Ӯст.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди охират ва ҳисобот бошад ва аз гуноҳон дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Худованд ҳидоят мекунад, ки ҳар амал дар пеши Ӯ ҳисоб мешавад ва ҳеҷ чиз аз назари Ӯ пинҳон намемонад.

— Ва инсонро ба сӯи сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад, зеро донистани он ки азоб ҳатман воқеъ мешавад, ба ӯ қувват мебахшад, ки дар роҳи дуруст истодагӣ кунад.