Сураи Ат-Тур — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• عَذَابَ: азоб, ҷазо.
• لَوَاقِعٌ: ҳатман воқеъшаванда, фурӯоянда, ногузир.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбар (с) ва ҳамаи мардум хабар медиҳад, ки азоби Парвардигорат бар кофирон ҳатман фурӯ хоҳад омад ва ҳеҷ чизе наметавонад онро боздорад. Ин азоб дар рӯзи қиёмат воқеъ мешавад, он гоҳ ки осмон ба ҳаракат медарояд ва низоми он халал меёбад, қисмҳои он пароканда мешаванд, кӯҳҳо аз ҷойҳои худ кӯч мебаранд ва мисли абрҳо ба ҳаракат медароянд. Ин ҳама нишонаҳои оғози ҳаёти охират ва поёни ҳаёти дунёст. Пас азоби Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худованд ҳақ аст ва ҳар кас бояд аз он битарсад ва худро омода созад.
• Инсон бояд дарк кунад, ки дунё гузаро аст ва рӯзе ҳама чиз ба поён мерасад, пас бояд барои охират тайёрӣ бинад.
• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки зулму ситами кофирон беҷазо намемонад ва адолати Худованд ҳатман иҷро мешавад.
• Инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд ташвиқ мекунад, зеро то вақт ҳаст, метавонад худро аз азоб наҷот диҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва ҳақиқатро баён мекунад, то инсон ба он имон оварад ва аз он пайравӣ кунад.