Сураи Ат-Тур — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «تَمُورُ»: Ҳаракат мекунад, меҷунбад, ба ҳам меояд ва низоми худро тағйир медиҳад.
• «مَوْرًا»: Ҳаракати сахт ва пуршиддат, ки боиси изтироб ва тағйири ҳолат мегардад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз рӯзҳои сахти Қиёмат хабар медиҳад, ки осмон ба ҳаракати шадид дармеояд ва низоми он халал меёбад. Осмон, ки имрӯз ором ва устувор аст, дар он рӯз ба изтироб меафтад, меҷунбад ва ҳолати худро тағйир медиҳад. Ин ҳаракат ва изтироб нишонаи оғози Қиёмат ва пошхӯрии ин ҷаҳони фонӣ аст. Ҳамон рӯз кӯҳҳо низ аз ҷойҳои худ кӯч мекунанд ва мисли абрҳо ба ҳаракат дармеоянд. Ин ҳама барои он аст, ки одамӣ бифаҳмад, ки ин дунёи зоҳиран устувор ва боазимат дар пеши фармони Худо нотавон аст ва ҳеҷ чиз аз ҳисоби Худо пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба ёд меорад, ки Қиёмат ҳақ аст ва бояд барои он омода бошем.
• Нишон медиҳад, ки қудрати Худованд болотар аз ҳама чиз аст; осмону замин, ки барои мо бузург менамоянд, дар пеши Ӯ итоаткунанда ва тавонопазиранд.
• Моро тарғиб мекунад, ки ба зиндагии гузарои дунё дил набандем ва ба амалҳои нек, тавба ва ибодат машғул шавем.
• Дар дилҳо умед ва тарсро зинда мекунад: умед ба раҳмати Худо барои некӯкорон ва тарс аз ҷазои Ӯ барои бадкорон.
• Моро водор месозад, ки ҳамеша ба ёди Худо бошем ва ба омодагии рӯзи Қиёмат кӯшиш кунем, зеро ҳеҷ паноҳгоҳе ҷуз Ӯ нест.