Сураи Аль-Камар — Оят 17

1. Маъонии калимаҳо:

• يَسَّرْنَا: осон кардем, сабук гардонидем.
• لِلذِّكْرِ: барои ёд кардан, панд гирифтан ва таваҷҷуҳ намудан.
• مُّدَّكِرٍ: касе ки панд мегирад, ёд мекунад ва аз мавъизаҳо ибрат меомӯзад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки Қуръони Каримро барои ёд кардан ва панд гирифтан бисёр осон гардонидааст. Хондани он осон аст, ҳифз кардани он ба дил осон аст ва маъноҳояш барои андеша ва тадаббур фаҳмо аст. Ҳар касе ки хоҳиши ҳидоят ва панд гирифтан дошта бошад, метавонад аз он баҳра барад. Сипас Худованд ҳамаро бо саволе мухотаб мекунад: оё касе ҳаст, ки аз ин Қуръон панд гирад ва аз мавъизаҳои он ибрат омӯзад? Ин оят даъват ва ташвиқест ба ёд кардан, ҳифз намудан ва амал кардан ба дастурҳои Қуръон, то ки пандҳо, илмҳо ва ҳидояти он ҳамеша дар дилу зеҳни инсон ҳозир бошанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръони Карим китоби осон ва фаҳмост, ки Худованд онро барои бандагонаш содда гардонидааст, то ҳама тавонанд аз он баҳра гиранд.
• Ҳар кас ба андозаи нияти нек ва талаби ҳақиқат метавонад аз Қуръон панд гирад ва ҳидоят ёбад.
• Ҳифз ва ёд кардани Қуръон кори некӯ ва сазовори подоши бузург аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро на танҳо бихонем, балки дар бораи маъноҳояш андеша кунем ва ба он амал намоем.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касе ки бо дили огоҳ ва нияти пок ба он рӯ меоварад.