Сураи Аль-Камар — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• فَكَيْفَ: Пас чӣ гуна? (савол барои таъкид ва таъҷҷуб)
• عَذَابِي: азоби Ман
• نُذُرِ: огоҳиҳои Ман, ҳушдорҳои Ман (ҷамъи "نَذِير" — огоҳкунанда)

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима саволест, ки Худованди мутаъол барои таъкид ва бузург нишон додани азоби Худ мепурсад. Пас аз он ки Аллоҳ таоло қиссаи қавми Нӯҳро баён кард, ки чӣ гуна онҳоро ба сабаби такзиб кардани паёмбарашон ҳалок намуд, мефармояд: "Пас чӣ гуна буд азоби Ман ва огоҳиҳои Ман?"

Ин савол барои он аст, ки инсонҳо андеша кунанд ва ибрат гиранд. Яъне, азоби Аллоҳ бар касоне, ки паёмбаронашро дурӯғ мешумурданд, чӣ гуна сахт ва дардовар буд! Ва ҳушдорҳои Ӯ, ки тавассути паёмбарон омада буданд, чӣ гуна ба воқеъ пайвастанд! Ҳеҷ кас натавонист аз он азоб фирор кунад ва ҳеҷ огоҳие беасар намонд.

Ин оят ҳамчунин таҳдидест ба қавми Қурайш ва ҳамаи онҳое, ки то рӯзи қиёмат паёмбари Худоро дурӯғ мешумурданд, то бидонанд, ки агар онҳо низ ба куфру такзиб идома кунанд, ҳамон азоби дардовар ва ҳамон ҳушдорҳои ҳатмӣ онҳоро низ фаро хоҳад гирифт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки аз қиссаҳои умматҳои гузашта ибрат гирем ва аз роҳи онҳое, ки паёмбаронро дурӯғ шумурданд, дурӣ ҷӯем.
• Нишон медиҳад, ки азоби Аллоҳ воқеӣ ва дардовар аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад.
• Огоҳиҳои Аллоҳ ва паёмбарон ҳаққанд ва ҳатман ба воқеъ мепайванданд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба суханҳои паёмбарон гӯш диҳем ва пеш аз он ки дер шавад, тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.
• Меҳрубонӣ ва ҳикмати Аллоҳро нишон медиҳад, ки пеш аз азоб огоҳӣ мефиристад, то мардум имкони наҷот ёбанд.
• Ин оят дили мӯъминро ба Худо наздиктар мекунад ва ӯро ба шукргузорӣ ва итоат водор месозад.