سورت قمر — آیت 31

د معنا کلمات:

• صَيْحَةً: یوه چغه، یو ډیر لوړ غږ (د جبریل علیه السلام).
• هَشِیم: وچ شوی، مړاوی او مات شوی واښه یا بوټي.
• مُحْتَظِر: هغه کس چې د خپلو څارویو (لکه پسونو او وزو) لپاره د ونو او خاردارو بوټیو څخه کور (احاطه) جوړوي، ترڅو د ښکاریانو او لېوانو څخه یې ساتنه وکړي.

د آیت تفسیر:

الله تعالی د ثمود قوم د عذاب په بیان کې فرمایي: بېشکه مونږ پرې یوه واحده چغه (د جبریل علیه السلام) راخوشې کړه، نو دوی ټول مړه شول او هلاک کړل شول. د دوی حالت د هغه وچ شوي او مات شوي واښو په څیر شو چې د څارویو د کور (حظیرې) له دیوال څخه راځوړند وي، یا هغه بوټي چې د څارویو د پښو لاندې مات او ټوټه ټوټه شوي وي. دا یوه ډېره روښانه بیلګه ده چې د دوی د هلاکت او بشپړې تباهۍ کچه ښیي — دوی دومره کمزوري او بې وسه شول چې د وچو ماتو بوټیو په څیر یې هېڅ ګټه نه درلوده.

د آیت څخه ترلاسه شوي ګټې:

1. د الله تعالی قدرت ډېر لوی دی؛ هغه کولی شي چې یوازې په یوه چغه سره ټول قومونه هلاک کړي، پرته له دې چې جنګ یا وسایلو ته اړتیا وي.
2. د نافرمانۍ او د رسولانو د تکذیب پایله تل ویجاړونکې وي؛ څوک چې د الله له امر څخه سرغړونه کوي، د دوی برخلیک هماغه د ثمود په څیر وي.
3. دا آیت مومنانو ته د عبرت درس ورکوي چې د الله له عذاب څخه ووېرېږي او د هغه په رحمت او عفو باندې تکیه وکړي، ځکه چې الله ډېر مهربان او بخښونکی دی.
4. په دې آیت کې د الله د رحمت یوه بله نښه هم ده چې هغه د خپلو بندګانو د هدایت لپاره رسولان رالیږلي، او که چیرې دوی ایمان راوړي نو له عذاب څخه به ژغورل کیږي.