Сураи Аль-Камар — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «يَسَّرْنَا»: осон кардем, сабук гардондем.

— «لِلذِّكْرِ»: барои панд гирифтан, ёд кардан ва тадаббур намудан.

— «مُّدَّكِرٍ»: пандгиранда, касе ки аз он ибрат мегирад ва таваҷҷуҳ мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки Қуръони Каримро барои панд гирифтан ва ёд овардан ба осонӣ фароҳам сохтааст. Ҳам лафз ва хониши он осон аст, ки ҳар кас метавонад бихонад ва аз ёд кунад, ҳам маъноҳо ва дастурҳои он равшан ва фаҳмост, то ҳар касе ки хоҳиши ҳидоят дорад, битавонад аз он баҳра барад. Пас, оё касе ҳаст, ки аз ин Қуръон панд гирад, аз оятҳои он ибрат омӯзад ва дар зиндагии худ ба кор бандад? Ин оят даъвати умумӣ ба сӯи тадаббур ва амал ба Қуръон аст.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон барои ҳамаи мардум осон гардонида шудааст, то ҳар кас битавонад аз он баҳра барад, новобаста аз синну сол ва дониш.

— Хондани Қуръон ва фаҳмидани маъноҳои он сабаби ҳидоят ва панд гирифтан мегардад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро танҳо нахонем, балки дар маъноҳои он андеша кунем ва ба он амал намоем.

— Қуръон китоби панд ва ибрат аст; ҳар касе ки ба он рӯ оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад.

— Ин оят нишонаи раҳмати Худованд аст, ки роҳи ҳидоятро барои бандагонаш осон кардааст, то ҳеҷ кас баҳонае барои гумроҳӣ надошта бошад.