Сураи Аль-Камар — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَسَّرْنَا»: осон кардем, сабук гардонидем.

— «لِلذِّكْرِ»: барои ёд кардан, панд гирифтан ва таваҷҷуҳ намудан.

— «مُّدَّكِرٍ»: пандгиранда, касе ки аз он ибрат мегирад ва ба ёд меорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол қасам ёд мекунад, ки ин Қуръони Каримро барои ёд кардан ва панд гирифтан хеле осон гардонидааст. Ҳам лафз ва хониши он барои тиловат ва ҳифз сабук аст, ҳам маъноҳо ва мафҳумҳои он барои фаҳмидан ва андеша кардан равшан ва дастрас мебошад, барои ҳар касе ки хоҳиши панд гирифтан ва ба ёд овардан дорад. Пас, оё касе ҳаст, ки аз ин Қуръон панд гирад, аз мавъизаҳо ва ибратҳои он баҳра барад ва ба сӯи роҳи рост баргардад?

Ин оят дар тамоми қиссаҳои қавмҳои пешина такрор шудааст, зеро вақте ки бим додан ва панд додан такрор шавад, дар дилҳо бештар таъсир мегузорад ва нафсҳоро аз гуноҳ бозмедорад. Ҳамин тавр, Худованд бандагонашро ба сӯи Қуръон ва андеша дар он даъват мекунад, то ки онҳо аз ғафлат бедор шаванд ва аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръони Карим китоби осон ва фаҳмост; Худованд онро барои бандагонаш сабук гардонидааст, то ҳар кас битавонад онро бихонад, ёд гирад ва маънояшро дарк кунад.

— Қуръон танҳо барои хондан нест, балки барои панд гирифтан, андеша кардан ва амал намудан омадааст.

— Такрори мавъиза ва панд дар Қуръон ҳикмате дорад: дилҳоро бедор мекунад ва инсонро аз ғафлат ва гуноҳ бозмедорад.

— Ҳар касе ки бо самимият ба Қуръон рӯ оварад, роҳи ҳидоят ва саодатро пайдо мекунад; Қуръон барои ҳамаи одамон дар ҳама давру замон дастури ҳаёт аст.

— Ин оят даъвати меҳрубононаи Худованд аст ба сӯи тафаккур ва ибрат гирифтан, ки инсонро ба некӣ, тақво ва наздикии бештар ба Парвардигор ҳидоят мекунад.