Сураи Аль-Камар — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَذُوقُوا»: Пас бичашед. Дар ин ҷо «чашидан» ба маънои ҳис кардан ва азобро таҷриба намудан аст, на чашидани ғизо.

— «عَذَابِي»: азоби Ман, яъне азобе, ки Ман бар шумо фурӯ мефиристам.

— «نُذُرِ»: бимҳо ва огоҳиҳои Ман, ки тавассути паёмбарон ба шумо расида буд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи саргузашти қавми Лут аст. Вақте шаби онҳо ба поён расид ва субҳ дамид, азоби илоҳӣ бар онҳо фурӯ рахт: сангборон шуданд, шаҳрҳояшон зеру забар гардид ва азоби ҳалоккунанда онҳоро фаро гирифт. Он гоҳ ба онҳо гуфта шуд: «Пас бичашед азоби Ман ва бимҳои Манро!» Яъне бичашед натиҷаи он амалҳои зиште, ки солеҳонро рад карда, паёмбари Худоро дурӯғ бароварда будед. Ин азоб ҷазои кофарӣ ва дурӯғ шумурдани бимҳои паёмбар буд. Ҳамин тавр, онҳо дар ҳаёти дунё азоби Худоро чашиданд ва дар охират низ азоби давомдор дар пеши онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҷазо намегузорад; аммо пеш аз азоб ҳамеша бим медиҳад, то одамон тавба кунанд ва роҳи ростро интихоб намоянд.

— Паёмбарон омадаанд, ки мардумро огоҳ кунанд, на он ки якбора ҳалок шаванд; ин раҳматест аз ҷониби Парвардигор барои бандагонаш.

— Қуръон саргузашти гузаштагонро нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.

— Ҳар кас ба бимҳои Худо гӯш диҳад ва тавба кунад, бахшиши Худо барояш боз аст; Парвардигор тавбакунандагонро дӯст медорад.

— Ислом дини огоҳӣ, раҳмат ва адолат аст; он моро аз амалҳои бад бозмедорад ва ба сӯи некӣ ва саодати дуняву охират ҳидоят мекунад.