Сураи Ар-Рахман — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «الشَّمْسُ»: Офтоб.

— «الْقَمَرُ»: Моҳ.

— «بِحُسْبَانٍ»: бо ҳисобу ҳисобаки дақиқ ва андозаи муайян.

1. Тафсири оят:

Офтоб ва Моҳ ҳар ду бо ҳисобу андозаи дақиқе ҳаракат мекунанд, ки Худованди Таъоло барои онҳо муқаррар намудааст. Ин ҳаракат бениҳоят муназзам ва устувор аст; ҳеҷ гуна ихтилоф ва бетартибӣ дар он роҳ намеёбад. Офтоб ва Моҳ пайи ҳам ва бо навбат ҷараён мегиранд, то ки мардум аз рӯи онҳо вақтро муайян карда тавонанд. Худованд ин ду ситораи бузургро бо андозаи муайян муқаррар намудааст, то ки одамон шумораи солҳо ва ҳисобу китоби вақтро бидонанд. Ҳамин тавр, инсон метавонад аз рӯи ҳаракати Офтобу Моҳ вақтҳои гуногуни зиндагии худро муайян намояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят далели равшани қудрати Худованди Таъоло ва дониши бепоёни Ӯст, ки ҳама чизро бо ҳисобу андозаи дақиқ офаридааст.

— Муназзамии ҳаракати Офтобу Моҳ моро водор мекунад, ки ба бузургии Офаридгор андеша кунем ва ба Ӯ имон оварем.

— Худованд табиатро барои манфиати инсон муқаррар кардааст, то ки мо вақтро донаем ва корҳои худро ба нақша гирем. Ин неъмати бузурги Худованд аст, ки бояд шукри онро ба ҷо оварем.

— Ин оят моро ба илмомӯзӣ ва андеша дар бораи офаринишҳои Худо ташвиқ мекунад, зеро ҳар як ҷузъи олам ба ҳикмате офарида шудааст.

— Ҳисобу андоза дар офариниш нишон медиҳад, ки дар зиндагии инсон низ бояд тартибу интизом ва ҳисобу китоб вуҷуд дошта бошад.