Сураи Аль-Вакиа — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «لَحْمِ»: гӯшт.

— «طَيْرٍ»: парранда.

— «مِمَّا»: аз он чизе ки.

— «يَشْتَهُونَ»: орзу мекунанд, хоҳиш мекунанд, дилхоҳи онҳост.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло баён мекунад, ки ба аҳли биҳишт гӯшти паррандаҳо пешкаш карда мешавад, ки онҳо ба он рағбат доранд ва дилхоҳи онҳост. Хизматгорони биҳишт бо табақҳои пур аз гӯшти паррандаҳои гуногун дар гирди онҳо мегарданд ва ҳар кадоме аз онҳо ҳар навъе аз гӯшти паррандаро, ки дилашон мехоҳад, интихоб мекунанд. Ин неъмат ба онҳо барои амалҳои некӯе, ки дар дунё анҷом додаанд, дода мешавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт неъматҳо на танҳо фаровон, балки мувофиқи хоҳиш ва дилхоҳи аҳли биҳишт ҳастанд.

— Аллоҳ таоло бандагони солеҳро бо неъматҳое мукофот медиҳад, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.

— Ин оят моро ба амалҳои некӯ ва тоъат ташвиқ мекунад, то ки сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.

— Ин неъматҳо нишонаи раҳмати бепоёни Аллоҳ таоло ва муҳаббати Ӯ ба бандагони солеҳ аст.

— Ин оят дили инсонро ба охират ва ҷаннат мекашад ва ба ӯ умеди некӯ медиҳад, ки агар дар дунё некӯкор бошад, дар охират ба комёбӣ ва хушбахтии абадӣ мерасад.