Сураи Аль-Вакиа — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• حُورٌ (ҳур): ҷамъи «ҳавроъ», ки занони сиёҳчашми сафедии чашмро мегӯянд, ки сифедии чашмашон аз сиёҳии онҳо комилан ҷудо аст.
• عِينٌ (ъин): ҷамъи «ъайноъ», ки занони фарохчашмро мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло баён мекунад, ки барои биҳиштиён занони некӯрӯй ва зебо омода шудааст, ки чашмони фарох ва нигоҳи дилрабо доранд. Онҳо дар зебоӣ ва покӣ монанди марвориди нигоҳдошташуда дар садаф ҳастанд — назар ба онҳо чашмро равшан ва дилро шод мегардонад. Ин неъмат подоши аъмоли некӯест, ки мардум дар дунё анҷом додаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бузург ва бепоён аст, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.
• Аллоҳ таоло ба бандагони солеҳ ваъдаи подоши зебо додааст, ки ин барои ҳар муъмин умед ва шавқ мебахшад.
• Ин оят моро ба амалҳои некӯ ва тоъат ташвиқ мекунад, то ки сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.
• Зебоии занони биҳиштӣ на танҳо зоҳирӣ, балки покӣ ва камолоти маънавӣ низ дорад, ки ин ба мо дарси покӣ ва некӯкорӣ медиҳад.
• Ёдовар мешавад, ки дунё гузаро аст ва сармояи аслӣ охират аст, пас бояд барои он кӯшиш кунем.