Сураи Аль-Вакиа — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «Фокиҳа»: меваҳо, меваҷот.

— «Миммо»: аз он чизе ки.

— «Ятаххайярун»: интихоб мекунанд, меписанданд.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт ба бандагони некӯкор хизматгузорон гирд мезананд ва ба онҳо ҳар гуна меваҳое меоранд, ки худашон интихоб мекунанд ва ба онҳо майл доранд. Ҳар мевае, ки бихоҳанд ва биписанданд, барояшон ҳозир аст, бидуни заҳмат ва ранҷ. Ин неъмат ба онҳо ба сабаби амалҳои некӯе, ки дар дунё кардаанд, дода мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт неъматҳо на танҳо фаровон, балки мувофиқи хоҳиш ва интихоби бандагони некӯкор хоҳанд буд, ки ин ҳадди ниҳоии иззату икром аст.

— Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва барои амалҳои некашон подоши беҳтарин медиҳад.

— Ин оят моро ба сӯи амалҳои солеҳ ва тоъат тарғиб мекунад, то ки мо низ ба чунин неъматҳои ҷовидонӣ ноил гардем.

— Ин неъматҳо моро ба ёди охират ва омодагӣ барои он водор мекунад, то ки дар дунё ба ғафлат наафтем.