Сураи Аль-Вакиа — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• كَأَمْثَالِ: монанди, мисли.
• اللُّؤْلُؤِ: марворид.
• الْمَكْنُونِ: нигаҳдошташуда, пинҳонкардашуда, ки дар садаф (қобили марворид) маҳфуз аст ва дастҳо ба он нарасидаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати ҳурҳои биҳиштиро баён мекунад, ки ба бандагони некӯкор дар биҳишт ато мешаванд. Онҳо дар зебоӣ ва покӣ монанди марвориди нигаҳдошташуда дар садаф ҳастанд — марвориде, ки ҳанӯз дастҳо ба он нарасидааст ва аз ҳар гуна олудагӣ ва камбудие пок аст. Ин ташбеҳ барои нишон додани покӣ, дурахшандагӣ ва зебоии беҳамтои онҳо оварда шудааст. Яъне, ҳамон гуна ки марвориди дастнорасида дар садаф аз ҳар чашм ва даст дур ва маҳфуз аст, ҳурҳои биҳиштӣ низ дар покӣ ва зебоӣ ба он монанданд. Ин подоши амалҳои солеҳест, ки бандагони муъмин дар дунё анҷом додаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба муъминон мужда медиҳад, ки подоши амалҳои некӯи онҳо дар биҳишт чизҳоест, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.
• Ташбеҳ ба марвориди пок ба мо меомӯзад, ки покӣ ва покизагӣ дар дунё сабаби расидан ба неъматҳои покиза дар охират мегардад.
• Ин оят муҳаббати инсонро ба биҳишт ва неъматҳои он зиёд мекунад ва ӯро ба амалҳои солеҳ тарғиб менамояд.
• Нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло барои бандагони солеҳ неъматҳои беҳтаринро омода кардааст ва ин аз раҳмати бепоёни Ӯст.