Сураи Аль-Вакиа — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

• لِّأَصْحَابِ الْيَمِينِ: барои соҳибони тарафи рост, яъне касоне ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашон ба дасти росташон дода мешавад ва ин аломати хушбахтӣ ва наҷоти онҳост.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тавсифи ҳурҳои биҳиштӣ ва неъматҳои омодашуда барои бандагони солеҳ аст. Худованди мутаъол мефармояд, ки ин занони пок ва зебои биҳиштиро барои соҳибони тарафи рост офаридааст — ҳамон касоне ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашонро бо дасти рост мегиранд, ки ин нишонаи саодатмандӣ ва комёбии онҳост. Ин занон на танҳо барои онҳо омода шудаанд, балки хусусиятҳои хосе доранд: ҳамеша бокира ҳастанд, ба шавҳарони худ муҳаббат доранд ва дар синну соли баробар қарор доранд, то ки мӯниси онҳо бошанд ва ҳеҷ гуна ноҳамворӣ дар зиндагии биҳиштии онҳо вуҷуд надошта бошад. Ҳамаи ин неъматҳо барои он аст, ки соҳибони тарафи рост дар биҳишт дар оромӣ ва шодӣ ҷовидона зиндагӣ кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки некӯкорӣ ва тоъат дар дунё ба саодати абадӣ дар охират мерасонад.
• Худованд барои бандагони солеҳ неъматҳои бузурге омода кардааст, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст, ва ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.
• Номи «соҳибони тарафи рост» ба мо ёдоварӣ мекунад, ки дар рӯзи қиёмат ҳисобу китоб ҳақ аст ва бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят муҳаббат ва раҳмати Худоро нисбат ба бандагони муттеъ нишон медиҳад, ки барои онҳо ҳамроҳони некӯ ва зиндагии пур аз хушӣ омода кардааст.
• Ин оят моро ба сӯи адолати илоҳӣ ва подоши одилона ҳидоят мекунад, ки ҳар кас ба андозаи амалаш подош мегирад.