Сураи Аль-Вакиа — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• عُرُبًا (ъурубан): ҷамъи калимаи «عَرُوب» аст, ки ба маънои зани муҳаббаткунанда ва дилбаста ба шавҳараш мебошад.
• أَتْرَابًا (атробан): ҷамъи калимаи «تِرْب» аст, ки ба маънои ҳамсол ва баробар дар синну сол мебошад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар васфи ҳурҳои биҳиштӣ мефармояд, ки онҳо заноне ҳастанд, ки ба шавҳарони худ муҳаббати амиқ доранд ва дилҳояшон ба онҳо моил аст. Онҳо дар синну сол баробаранд ва ҳама дар як синну соли муносиб қарор доранд, ки ин боиси беҳтарии ҳамзистии онҳо бо шавҳаронашон мегардад. Ин сифатҳо барои аҳли биҳишт — асҳоби ростӣ ва некӯкор — омода шудаанд, то ки онҳо дар биҳишт аз ҳамнишинии неку ҳамсарони дилхоҳ баҳраманд гарданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои комил ва ҳақиқӣ аст, ки дар он ҳар чизе ки инсон орзу мекунад, ба таври беҳтарин фароҳам аст.
• Муҳаббат ва ҳамдилӣ байни ҳамсарон дар биҳишт яке аз неъматҳои бузург аст, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.
• Баробарӣ дар синну сол ва ҳамоҳангӣ дар биҳишт нишонаи камоли неъмат ва оромиши комил аст.
• Ин оят инсонро ба амалҳои нек ва тоъат тарғиб мекунад, то ки сазовори чунин неъматҳои ҷовидонӣ гардад ва ба раҳмати Худованд умедвор бошад.