Сураи Аль-Вакиа — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُلَّةٌ»: гурӯҳ, ҷамоат, дастаи калон.

— «مِّنَ الْأَوَّلِينَ»: аз пешиниён, яъне аз умматҳои гузашта ва пайравони паёмбарони пешин.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши бандагони некӯкор ва содиқ аст, ки дар охират ба неъматҳои ҷовидонӣ ва хушнудии Худованд мушарраф мешаванд. Худованд хабар медиҳад, ки гурӯҳи бузурге аз пешиниён — яъне аз умматҳои паёмбарони гузашта, ки ба онҳо имон оварда ва амали солеҳ кардаанд — ба ин саодат ноил мегарданд. Ин ишора ба он аст, ки роҳи наҷот ва саодат танҳо ба уммати муҳаммадӣ (с) хос нест, балки ҳамаи умматҳои пешин, ки ба тавҳид ва рисолати паёмбарони худ имон овардаанд, дар ин подоши бузург шарик ҳастанд. Ин оят дили мӯъминро умедвор мекунад, ки раҳмати Худованд васеъ аст ва бандагони солеҳ аз ҳар замону макон дар назди Ӯ ҷои хос доранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худованд бекарон аст ва подоши некӯкорӣ ба замону макон маҳдуд намешавад.

— Мӯъмин бояд бидонад, ки дар ҳар давру замон бандагони солеҳ будаанд ва ӯ низ метавонад ба ин қатор пайвандад.

— Ин оят умед мебахшад, ки роҳи саодат барои ҳамаи имоноварон боз аст ва касе аз раҳмати Худо ноумед нашавад.

— Ва ин ки ҳамаи умматҳои паёмбарон дар асл як роҳи ҳақро пайравӣ кардаанд, ки ин ваҳдати дин ва рисолатро нишон медиҳад.