Сураи Аль-Хашр — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «لَا يَسْتَوِي»: баробар намешаванд, яксон нестанд.

— «أَصْحَابُ النَّارِ»: аҳли дӯзах, яъне касоне ки ҷои ниҳоии онҳо оташ аст.

— «أَصْحَابُ الْجَنَّةِ»: аҳли биҳишт, яъне касоне ки ҷои ниҳоии онҳо ҷаннат аст.

— «الْفَائِزُونَ»: комёбон, наҷотёфтагон, касоне ки ба ҳар чизе ки мехоҳанд, расидаанд ва аз ҳар чизе ки метарсанд, эмин мондаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят баён мекунад, ки ҳаргиз аҳли дӯзах ва аҳли биҳишт дар ҳолат ва сарнагунӣ баробар намешаванд. Ин ду гурӯҳ дар охират ҷазои комилан гуногун мебинанд, ҳамчунон ки аъмол ва рафтори онҳо дар дунё низ гуногун буд. Касоне ки дар дунё роҳи некӯкорӣ ва тоъатро пеш гирифтаанд, дар охират ба биҳишт дохил мешаванд ва аз ҳар гуна неъматҳои ҷовидона баҳраманд мегарданд. Аммо касоне ки роҳи куфр ва гуноҳро интихоб кардаанд, ба дӯзах мерасанд ва азоб мебинанд. Пас аҳли биҳишт ҳамоно комёбон ва наҷотёфтагон ҳастанд, зеро ба ҳар он чи орзу доштанд, расидаанд ва аз ҳар он чи метарсиданд, эмин мондаанд. Ин комёбӣ ва наҷот натиҷаи имон ва амали солеҳи онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки оқибати некӯкорӣ ва бадкорӣ ҳаргиз яксон нест; ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо мегирад.

— Худованд роҳи комёбӣ ва наҷотро ба мо нишон медиҳад: имон ба Худо ва амали солеҳ сабаби ба биҳишт расидан аст.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо тавба ва амали нек ба сафи аҳли биҳишт ҳамроҳ шавад ва аз комёбон гардад.

— Қуръон моро ба андеша дар бораи оқибати худ даъват мекунад, то роҳи дурустро интихоб кунем ва аз азоби дӯзах эмин монем.

— Ин оят исбот мекунад, ки адолати Худованд комил аст ва ҳеҷ кас бе ҳисобу китоб намемонад; ин боиси ташвиқи некӯкорӣ ва парҳез аз бадӣ мегардад.