Сураи Аль-Хашр — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَسُوا اللَّهَ — Худоро фаромӯш карданд, яъне ҳаққи Ӯро тарк карданд ва аз Ӯ ғофил шуданд.
• فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ — Пас Худо онҳоро аз худи онҳо фаромӯш кард, яъне онҳоро аз он чи барои нафси худ судманд аст, ғофил гардонд.
• الْفَاسِقُونَ — Фосиқон, яъне берунравандагони комил аз тоъати Худо.

1. Тафсири оят:

Худои Таоло ба бандагони худ, ки имон овардаанд, ҳушдор медиҳад, ки мисли он касоне нашаванд, ки ҳаққи Худоро, ки бар онҳо воҷиб буд, тарк карданд ва аз ёди Ӯ ғофил шуданд. Вақте онҳо Худоро фаромӯш карданд ва амру наҳйи Ӯро ба ҷо наоварданд, Худо низ онҳоро аз худи онҳо фаромӯш кард — яъне онҳоро аз он чи барои нафси худ дар дунё ва охират судманд аст, ғофил гардонд, то ки амали некӣ накарданд, ки онҳоро аз азоби рӯзи қиёмат наҷот диҳад. Онҳо ҳатто натавонистанд, ки барои нафси худ чизе пеш фиристанд, ки дар охират ба кор ояд. Ин гурӯҳ ҳамон касоне ҳастанд, ки аз тоъати Худо ва паёмбари Ӯ берун рафтаанд ва дар фисқу нофармонӣ ба дараҷаи комил расидаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ҳаққи Худоро ба ҷо оварем ва аз ёди Ӯ ғофил нашавем, зеро фаромӯш кардани Худо сабаби фаромӯш кардани худи инсон мешавад.
• Инсон вақте Худоро ба ёд дорад ва амру наҳйи Ӯро риоя мекунад, роҳи наҷоти худро дар дунё ва охират меёбад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз фосиқон ва нофармонон пайравӣ накунем ва ҳамеша дар тоъати Худо бошем.
• Ҳар кас Худоро бишносад ва ҳаққи Ӯро адо кунад, нафаси худро низ мешиносад ва он чи барои ӯ судманд аст, анҷом медиҳад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар ҳаёти дунё бояд барои охират амали некӣ кунем, то аз азоби Худо наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ ноил гардем.