Сураи Аль-Анам — Оят 54

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• آيَاتِنَا — оятҳои Мо, нишонаҳои Мо.
• سَلَامٌ عَلَيْكُمْ — салом бар шумо, яъне осоиштагӣ ва амният аз ҳар гуна бадӣ ба шумо бод.
• كَتَبَ — навишт, яъне воҷиб ва ҳатмӣ гардонид.
• بِجَهَالَةٍ — аз рӯи нодонӣ, яъне бехабарӣ аз қабоҳати гуноҳ ё сабук шуморидани он.
• تَابَ — тавба кард, яъне аз гуноҳ баргашт ва ба сӯи Худо рӯ овард.
• أَصْلَحَ — ислоҳ кард, яъне амали худро дуруст ва солеҳ гардонид.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки он касоне, ки ба оятҳои Мо имон меоранд — ҳамон оятҳое, ки бар ростӣ ва дурустии рисолати ту гувоҳӣ медиҳанд — назди ту меоянд ва аз тавба ва омурзиш мепурсанд, эй Паёмбар, онҳоро бо гардондани салом гиромӣ бидор ва ба онон бигӯ: «Салом бар шумо!» Яъне осоиштагӣ ва амният аз ҷониби Худо бар шумо бод. Сипас ба онон хушхабар деҳ, ки Парвардигори шумо бар Худи худ раҳматро воҷиб гардонидааст — ин воҷибкунӣ аз рӯи фазлу карам аст, на аз рӯи ҳатмият бар Ӯ. Пас ҳар касе аз шумо, ки гуноҳе аз рӯи нодонӣ ва бехабарӣ аз қабоҳати он ё сабук шуморидани он содир кунад, баъд аз он тавба намояд ва амали худро ислоҳ кунад ва ба роҳи рост баргардад, пас бегумон Худо ӯро меомӯрзад, зеро Ӯ омурзандаи гуноҳҳои тавбакунандагон ва меҳрубон ба бандагони худ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини меҳрубонӣ ва нармӣ аст; Паёмбар (с) амр шудааст, ки бо муъминон бо салом ва иззату эҳтиром муносибат кунад.
• Худованд раҳматро бар Худи худ воҷиб гардонидааст, ки ин нишонаи бузурги умедворӣ ба бандагон аст — ҳеҷ кас аз раҳмати Худо ноумед нашавад.
• Дар ин оят тавба ва ислоҳи амал роҳи бахшиш муаррифӣ шудааст; ҳар касе метавонад бо тавбаи самимӣ ба сӯи Худо баргардад ва омурзиш ёбад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки гуноҳ аз рӯи нодонӣ содир шавад, роҳи баргашт боз аст, вале шарти он тавбаи ростқавлона ва ислоҳи амал аст.
• Ин оят дилҳоро ба Ислом гарм мекунад, зеро Худои меҳрубон бандагони худро ба тавба даъват мекунад ва онҳоро ба раҳмати худ хушхабар медиҳад.