Сураи Аль-Анам Оят 91 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Вақте ки мегӯянд, ки Худо бар ҳеҷ инсоне чизе нозил…

Аль-Анам · 91/165

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Анам

وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُوا مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَىٰ بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ ۗ قُلْ مَنْ أَنزَلَ الْكِتَابَ الَّذِي جَاءَ بِهِ مُوسَىٰ نُورًا وَهُدًى لِّلنَّاسِ ۖ تَجْعَلُونَهُ قَرَاطِيسَ تُبْدُونَهَا وَتُخْفُونَ كَثِيرًا ۖ وَعُلِّمْتُم مَّا لَمْ تَعْلَمُوا أَنتُمْ وَلَا آبَاؤُكُمْ ۖ قُلِ اللَّهُ ۖ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ ۝٩١

🔤 Transliteration

Wa maa qadarul laaha haqqa qadriheee iz qaaloo maaa anzalal laahu `alaa basharim min shai`; qul man anzalal Kitaabal lazee jaaa`a bihee Moosaa nooranw wa hudal linnaasi taj`aloonahoo qaraateesa tubdoonahaa wa tukhfoona kaseeranw wa `ullimtum maa lam ta`lamooo antum wa laaa aabaaa`ukum qulil laahu summa zarhum fee khawdihim yal`aboon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Вақте ки мегӯянд, ки Худо бар ҳеҷ инсоне чизе нозил накардааст, Худоро ончунон, ки лоиқи Ӯст, нашинохтаанд, бигӯ: «Китоберо, ки Мӯсо барои рӯшноӣ ва ҳидояти мардум овард, чӣ касе бар ӯ нозил карда буд? Онро бар коғазҳо навиштед, порае аз онро ошкор месозед, вале бештаринро пинҳон медоред. Ба шумо чизҳо омӯхтанд, ки аз ин пеш на шумо медонистед ва на падаронатон медонистанд. Бигӯ: «Он Оллоҳ аст!» Он гоҳ раҳояшон соз, то ҳамчунон ба ботили худ дилхуш бошанд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

قَدَرُوا: бузург донистанд, эҳтиром карданд, андозаи арзиши чизеро дарк карданд.
حَقَّ قَدْرِهِ: ба андозаи лоиқи бузургии Ӯ, яъне тавре ки сазовори Аллоҳ аст.
بَشَرٍ: инсон, одам.
قَرَاطِيسَ: ҷузвҳо, дафтарҳо, варақҳои пароканда (ҷамъи «қиртос»).
تُبْدُونَهَا: ошкор мекунед, нишон медиҳед.
تُخْفُونَ: пинҳон мекунед, пӯшида медоред.
خَوْضِهِمْ: суҳбатҳои беҳуда ва ботили онҳо, гуфтугӯи беасос.
يَلْعَبُونَ: бозӣ мекунанд, саргармӣ мекунанд.

Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки мушрикон ва кофирон Аллоҳро ба андозаи лоиқи бузургии Ӯ бузург надонистанд ва таъзим накарданд. Зеро онҳо гуфтанд, ки Аллоҳ бар ҳеҷ инсоне чизе аз ваҳй нозил накардааст. Ин сухан нишонаи ҷаҳлу нофаҳмӣ ва инкори раҳмати Аллоҳ аст.

Сипас Аллоҳи таъоло ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба онҳо бигӯ: «Агар шумо дуруст мегӯед, ки Аллоҳ бар башар чизе нозил накардааст, пас кӣ китоби Тавротро бар Мӯсо нозил кард?» Он китоб барои мардум нур ва ҳидоят буд, то роҳи ростро ёбанд. Аммо шумо, эй яҳудиён, ин китобро ба варақҳои пароканда табдил додед: баъзеи онро ошкор мекунед ва бисёреро пинҳон медоред. Аз ҷумлаи он чизҳое, ки пинҳон мекунед, сифати Муҳаммад (с) ва нишонаҳои паёмбарии ӯст, ки дар Таврот омадааст.

Сипас Аллоҳи таъоло мефармояд, ки ба шумо чизҳое омӯхта шуд, ки на шумо ва на падаронатон онро намедонистед. Ин ишора ба илме аст, ки тавассути Қуръон ба мардум расидааст — хабарҳои гузаштагон ва ояндагон, ва он чи пас аз марг рӯй медиҳад. Пас бигӯ: «Аллоҳ ин китобро нозил кардааст». Баъд аз ин, онҳоро дар гуфтугӯи ботил ва ҷаҳли худ раҳо кун, то бозӣ кунанд, то он даме ки ҳақиқат ба онҳо равшан шавад.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

Бузург доштани Аллоҳ: Ин оят моро таълим медиҳад, ки Аллоҳро ба андозаи лоиқи бузургии Ӯ бузург донем ва ҳеҷ гоҳ инкори раҳмат ва ваҳйи Ӯ накунем.
Эҳтироми китобҳои осмонӣ: Таврот ва дигар китобҳои осмонӣ нур ва ҳидоят барои мардум буданд. Мо бояд ба ҳамаи китобҳои Аллоҳ эҳтиром гузорем ва онҳоро таҳриф накунем.
Қуръон — сарчашмаи илм: Аллоҳ тавассути Қуръон ба мо чизҳое омӯхт, ки на худамон ва на падаронамон медонистем. Ин нишонаи раҳмати бузурги Аллоҳ ба ин уммат аст.
Пинҳон накардани ҳақиқат: Яҳудиён баъзе ҳақиқатро пинҳон мекарданд. Мо бояд ҳақиқатро ошкор кунем ва аз пинҳон кардани он худдорӣ намоем.
Даъват ба тафаккур: Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки оё мо Аллоҳро ба андозаи лоиқи бузургии Ӯ бузург медонем? Оё мо ба китобҳои Ӯ эҳтиром мегузорем?
Умед ба раҳмат: Ҳатто баъд аз инкори кофирон, Аллоҳ роҳи ҳидоятро нишон медиҳад ва моро ба сӯи ҳақиқат даъват мекунад. Ин нишонаи меҳрубонии Аллоҳ ба бандагонаш аст.

Ин оят моро ба сӯи имон, илм ва эҳтироми китобҳои осмонӣ ҳидоят мекунад ва моро аз ҷаҳлу инкор дур месозад.

📜 Оят 89-93 — Сураи Аль-Анам

89أُولَٰئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ۚ فَإِن يَكْفُرْ بِهَا هَٰؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَّيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ

Инҳо касоне ҳастанд, ки ба онҳо китобу фармон ва нубувват додаем. Агар ин қавм ба он имон наёваранд, қавми дигареро бар он вакил кардаем, ки инкораш намекунанд.

90أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۖ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ ۗ قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا ۖ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْعَالَمِينَ

Инҳо касоне ҳастанд, ки Худо ҳидояташон кардааст пас ба равиши онҳо пайравӣ кун. Бигӯ; «Дар баробари он ҳеҷ музде аз шумо наметалабам, ин китоб ҷуз панде барои мардуми ҷаҳон пест».

91وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُوا مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَىٰ بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ ۗ قُلْ مَنْ أَنزَلَ الْكِتَابَ الَّذِي جَاءَ بِهِ مُوسَىٰ نُورًا وَهُدًى لِّلنَّاسِ ۖ تَجْعَلُونَهُ قَرَاطِيسَ تُبْدُونَهَا وَتُخْفُونَ كَثِيرًا ۖ وَعُلِّمْتُم مَّا لَمْ تَعْلَمُوا أَنتُمْ وَلَا آبَاؤُكُمْ ۖ قُلِ اللَّهُ ۖ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ

92وَهَٰذَا كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَىٰ وَمَنْ حَوْلَهَا ۚ وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِهِ ۖ وَهُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ

Ин аст китобе муборак, ки нозил кардаем, тасдиқкунандаи чизест, ки пеш аз он нозил шудааст. То бо он мардуми уммулқуро ва мардуми атрофашро бим диҳӣ. Касоне, ки ба рӯзи қиёмат имон доранд, ба он низ имон доранд. Инҳо ҳифзкунандаи намозҳои хешанд.

93وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ قَالَ أُوحِيَ إِلَيَّ وَلَمْ يُوحَ إِلَيْهِ شَيْءٌ وَمَن قَالَ سَأُنزِلُ مِثْلَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ ۗ وَلَوْ تَرَىٰ إِذِ الظَّالِمُونَ فِي غَمَرَاتِ الْمَوْتِ وَالْمَلَائِكَةُ بَاسِطُو أَيْدِيهِمْ أَخْرِجُوا أَنفُسَكُمُ ۖ الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنتُمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنتُمْ عَنْ آيَاتِهِ تَسْتَكْبِرُونَ

Кист ситамкортар аз он кас, ки ба Худо дурӯғ баст ё гуфт, ки ба ман ваҳй шуда ва ҳол он ки ба ӯ ҳеҷ чиз ваҳй нашуда буд ва он кас, ки гуфт: «Ман низ монанди оёте, ки Худо нозил кардаст, нозил хоҳам кард?» Агар бубинӣ, он гоҳ, ки ин ситамкорон дар сакароти марг гирифторанд ва малоика бар онҳо даст кушодаанд, ки ҷони хеш берун кунед, имрӯз шуморо ба азобе хоркунанда азоб мекунанд ва ин ба ҷазои он аст, ки дар бораи Худо ба ноҳақ сухан мегуфтед ва аз оёти Ӯ сарпечӣ мекардед.

← Оят 90 📖 Аль-Анам Оят 92 →

Аль-АнамФеҳристи Қуръон

165Оят

MeccanRevelation

91Оят

Тарҷума — Аль-Анам 91

Сураи Аль-Анам Оят 91 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Вақте ки мегӯянд, ки Худо бар ҳеҷ инсоне чизе нозил…

Сураи Оят 91/165 — Сураи Аль-Анам الأنعام (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Анам Гӯш кун, Сураи Аль-Анам Тарҷума, Сураи Аль-Анам mp3, Сураи Аль-Анам pdf. Оят 89–93. Ба Тоҷикӣ: Русский.