Сураи Аль-Калам — Оят 1

1. Маъонии калимаҳо:

• ن: Ҳарфи муқаттаа (ҳарфи бурида) аст, ки маънои он танҳо ба Худованд маълум аст ва дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадааст.
• الْقَلَمِ: Қалам — асбоби навиштан.
• يَسْطُرُونَ: Онҳо менависанд — аз феъли «сатара», ки маънои навиштан ва сабт карданро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар оғози ин сура бо ҳарфи «Нун» савганд ёд мекунад, ки маънои он ба Худо маълум аст ва дар оғози чанд сураи дигари Қуръон низ омадааст. Сипас Худованд ба қалам савганд ёд мекунад — ҳамон қаламе, ки бо он илмҳо, донишҳо ва амалҳои бандагонаш сабт мегарданд, аз ҷумла Лавҳи Маҳфуз ва навиштаҳои фариштагони ҳофиз. Ҳамчунин ба он чи мардум бо қаламҳои худ менависанд — аз хайру некӣ, илму дониш ва манфиатҳо — савганд ёд мекунад. Ин савгандҳо азимати қалам ва навиштанро нишон медиҳанд, ки яке аз бузургтарин воситаҳои нигаҳдории илм ва интиқоли он ба наслҳои оянда аст. Худованд бо ин савгандҳо азимати Паёмбар (с) ва ахлоқи олии ӯро таъкид мекунад, ки дар оятҳои баъдӣ меоянд.

1. Фавоиди оят:

• Қалам ва навиштан дар ислом азимат доранд, зеро Худованд худаш ба онҳо савганд ёд кардааст.
• Илм ва дониш дар дини ислом мақоми баланд доранд ва воситаи асосии онҳо навиштан аст.
• Савганд ёд кардани Худованд ба махлуқот нишонаи азимати он махлуқ аст ва ба мо меомӯзад, ки ба чизҳои муфид ва арзишманд эҳтиром гузорем.
• Ин оят моро ба омӯхтани хондан ва навиштан, касби илм ва истифодаи он дар роҳи хайр ташвиқ мекунад.
• Қуръон китоби илм ва ҳикмат аст ва моро ба андеша ва тафаккур дар бораи офаринишҳои Худо даъват мекунад.