Сураи Аль-Калам — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بِنِعْمَةِ»: ба воситаи неъмат ва инъоми Парвардигор.
• «بِمَجْنُونٍ»: девона, беақл, касе ки ақлаш солим нест.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту ба шарофати неъмати Парвардигорат — яъне паёмбарӣ ва рисолат — ҳаргиз девона нестӣ. Худованд ба ту ин неъмати бузургро ато кардааст ва туро ба рисолат сарфароз гардонидааст. Он гуфтаҳои мушрикон, ки туро девона мехонанд, суханони беасос ва дурӯғ аст. Ту аз ин туҳмат пок ва барӣ ҳастӣ. Ақли ту солим аст ва он чизе ки ба ту нозил шудааст, ҳақ ва рост аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят тасаллие барои ҳамаи онҳоест, ки дар роҳи ҳақ мавриди таҳқир ва туҳмат қарор мегиранд; Худованд бандаи худро танҳо намегузорад.
• Неъмати паёмбарӣ ва рисолат бузургтарин неъмати Худованд бар банда аст ва он далели покии ақл ва солимии рӯҳ мебошад.
• Ислом дини ақл ва андеша аст, на дини девонагӣ ва хурофот; ҳар ки ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ва солим ҳидоят меёбад.
• Сабре, ки Паёмбар (с) дар баробари озорҳои мушрикон кард, намунаи ибрат барои ҳамаи мусулмонон аст, то дар роҳи даъват устувор бошанд.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ дар баробари неъматҳои Худованд, бахусус неъмати имон ва ҳидоят, тарғиб мекунад.