Сураи Аль-Калам — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

• «وَدُّوا»: орзу карданд, дӯст доштанд.
• «تُدْهِنُ»: нармӣ ва мулоимат кунӣ, бо онҳо сохтакорӣ кунӣ дар дини худ.
• «فَيُدْهِنُونَ»: пас онҳо низ бо ту нармӣ мекунанд ва аз таънаву эродгирӣ даст мекашанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) хабар медиҳад, ки кофирон ва мухолифон орзуву хоҳиши онро доранд, ки ту дар дини худ нармӣ кунӣ ва бо онҳо сохтакорӣ намоӣ, яъне аз баъзе усулҳои дини худ ба хотири ризои онҳо даст бикашӣ. Онҳо мехоҳанд, ки ту бо онҳо мулоимат ва нармӣ кунӣ, то онҳо низ бо ту нармӣ кунанд ва аз душманӣ, таънаву эродгирӣ нисбат ба ту даст бикашанд. Аммо ин хоҳиш ва орзуи онҳо бар хилофи ҳаққу адолат ва бар зиёни дини ту аст. Пас ҳаргиз набояд ба чунин пешниҳодҳо тан дод, зеро нармӣ дар ҳақ бояд дар доираи дини Худо бошад, на бо нармӣ дар худи дин ва усулҳои он.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва ростӣ аст ва Паёмбар (с)-ро аз ҳар гуна созишкорӣ дар дини Худо бозмедорад, то дини Худо пок ва беолоиш бимонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар масъалаҳои асосии дин нармӣ ва созишкорӣ ҷоиз нест, аммо дар муомила бо мардум метавон бо нармӣ ва хушрафторӣ рафтор кард.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон пайравӣ кунем ва аз хоҳишҳои ноҳақи душманон, ки мехоҳанд дини моро суст кунанд, ҳазар кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби устувор ва ҳақиқат аст ва ҳеҷ гоҳ ба хотири ризои мардум аз принсипҳои худ даст намекашад; ин боиси эътимод ва муҳаббат ба ин китоби осмонӣ мегардад.