Сураи Аль-Калам — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• حَلَّاف: касе ки бисёр қасам мехӯрад, ба таври доимӣ савганд ёд мекунад.
• مَهِين: паст, хор, заиф, беқадр ва ночиз.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва ба воситаи ӯ ба тамоми мӯъминон фармон медиҳад, ки аз итоати чунин шахсоне, ки хислатҳои зишти онҳо зикр шудааст, худдорӣ кунанд. Яъне, ба касе ки бисёр қасамҳои дурӯғ мехӯрад ва савгандро бозичаи забон кардааст, итоат накун. Инчунин, ба шахси пасту хор, ки дар назди мардум ва дар назди Аллоҳ ҳеҷ эътиборе надорад, гӯш наандоз. Чунин одам бо савгандҳои бемаврид мехоҳад суханони худро қабул кунонад ва мардумро фиреб диҳад. Аз ин рӯ, Аллоҳ таоло мӯъминонро огоҳ мекунад, ки аз пайравии ин гуна одамон эҳтиёт кунанд, зеро онҳо на дар фикру ақл устуворанд ва на дар ахлоқ пок. Ин оят дар ҳаққи баъзе аз сарварони мушрикон мисли Валид ибни Муғайра нозил шудааст, аммо ҳукми он умумӣ аст ва ҳар мусулмонеро аз пайравӣ кардани чунин сифатҳои зишт бозмедорад.

1. Фавойиди оят:

• Ин оят мӯъминонро тарбия мекунад, ки дар интихоби роҳбар ва дӯст эҳтиёткор бошанд ва ба ҳар касе, ки бисёр қасам мехӯрад ва дар назди мардум хор аст, итоат накунанд.
• Ислом дини ростқавлӣ ва покизагӣ аст; аз ин рӯ, қасамҳои бемаврид ва дурӯғро мазаммат мекунад.
• Оят ба мусулмон меомӯзад, ки шахсияти худро бо ахлоқи ҳамида оро диҳад ва аз сифатҳои пастӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ҳамчун дастури ҳаётӣ нишон медиҳад, ки чӣ гуна одамонро бояд эҳтиром кард ва аз кӣ бояд эҳтиёт намуд.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят аст ва ҳар як ояти он барои ислоҳи ҷомеа ва фард фоидаи бузург дорад; пас биёед ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем.