Сураи Аль-Калам — Оят 8

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «فَلَا»: пас накун, накун.

— «تُطِعِ»: итоат кунӣ, фармонбардорӣ кунӣ.

— «الْمُكَذِّبِينَ»: дурӯғбарандорон, онҳое ки Қуръон ва паёмро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба дурӯғбарандагон — яъне онҳое ки рисолати ӯро дурӯғ мешуморанд ва ҳақро инкор мекунанд — итоат накунад. Ин дастур на танҳо барои Паёмбар (с), балки барои ҳамаи мӯъминон сабақ аст: онҳо набояд дар роҳи ҳақ ба фишорҳо, васвасаҳо ва пешниҳодҳои ботил итоат кунанд. Дурӯғбарандагон мехостанд, ки Паёмбар (с) аз даъвати ҳақ даст кашад ё бо онҳо созиш кунад, вале Худованд ӯро аз ин кор бозмедорад ва ба собитқадамӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад. Ин оят таъкид мекунад, ки ҳақиқат бояд ҳамеша болотар аз хоҳишҳои ботил бошад ва мӯъмин набояд аз сахтиҳо битарсад ва аз роҳи рост канора гирад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мӯъминӣ таълим медиҳад, ки дар роҳи ҳақ собитқадам бошад ва ба суханони дурӯғбарандагон гӯш надиҳад.

— Нишон медиҳад, ки Қуръон роҳнамои равшан аст ва Худованд бандагони худро аз фиребу васвасаҳо нигоҳ медорад.

— Дар дилҳо умед ва қувват мебахшад, ки ҳар кас ба ҳақ пайравӣ кунад, ҳатто агар аксарият мухолиф бошанд, дар назди Худо сарфароз аст.

— Ба инсон меомӯзад, ки озодии худро дар итоати Худо ҷӯяд, на дар фармонбардорӣ аз одамони гумроҳ.

— Ин оят муҳаббат ба Қуръон ва паёмро дар дил зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Худованд чӣ гуна Паёмбарашро ҳимоя ва роҳнамоӣ мекунад.