Сураи Аль-Араф — Оят 171

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• نَتَقْنَا: бардоштем, аз ҷои худ канда боло бурдем.
• ظُلَّة: соябон, чизе ки болои сарро мепӯшад ва соя меандозад, монанди абр.
• ظَنُّوا: яқин карданд, боварӣ ҳосил карданд.
• وَاقِعٌ بِهِمْ: бар сари онҳо фурӯ хоҳад афтод.
• بِقُوَّةٍ: бо ҷидду ҷаҳд, бо азм ва устуворӣ.
• تَتَّقُونَ: парҳезгорӣ мекунед, аз гуноҳҳо худро нигоҳ медоред.

1. Тафсири оят:

Ва ба ёд ор, эй Паёмбар, он вақтро, ки Мо кӯҳро аз ҷои худ канда, болои сари банӣ Исроил бардоштем. Он кӯҳ мисли абре буд, ки бар сари онҳо соя меандохт. Онҳо яқин карданд, ки агар фармонҳои Тавротро қабул накунанд, ин кӯҳ бар сари онҳо фурӯ хоҳад афтод. Пас ба онҳо гуфтем: он чи ба шумо додаем, бо ҷидду ҷаҳд ва устуворӣ бигиред ва ба он амал кунед, ва он чи дар он китоб аз аҳду паймонҳо ва аҳкоми Худо вуҷуд дорад, ба ёд доред ва фаромӯш накунед, то шояд аз гуноҳҳо парҳез кунед ва аз азоби Парвардигор наҷот ёбед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд барои ҳидояти бандагонаш ҳатто нишонаҳои бузург ва таъсирбахш мефиристад, то онҳо ҳақро бипазиранд.
• Аз он оят мефаҳмем, ки қабули аҳкоми Худо бояд бо ҷидду ҷаҳд ва самимият бошад, на бо бепарвоӣ ва саҳлӣ.
• Ёдоварии неъматҳо ва паймонҳои Худо воситаи муҳими парҳезгорӣ ва худнигоҳдорӣ аз гуноҳ аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки тарс ва ҳаяҷони лаҳзавӣ кофӣ нест; бояд дониш ва амали доимӣ ба дастуроти Худо дар зиндагӣ ҷой гирад.
• Худованд мехоҳад бандагонаш наҷот ёбанд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд, на азоб бибинанд; пас бояд ба суханҳои Ӯ гӯш диҳем ва амал кунем.