Сураи Аль-Араф — Оят 172

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَخَذَ: гирифтан, баровардан.
• ذُرِّيَّة: насл, фарзандон, авлод.
• أَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ: онҳоро бар зидди худашон гувоҳ гардонд.
• أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ: Оё Ман Парвардигори шумо нестам? (ин савол барои иқрор кардан аст).
• بَلَىٰ: Бале, ҳа.
• شَهِدْنَا: Гувоҳӣ додем.
• غَافِلِين: ғофилон, бехабарҳо.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун, эй Паёмбар, он вақтро, ки Парвардигори ту аз насли фарзандони Одам — аз пушти падаронашон — авлодашонро берун овард ва онҳоро бар зидди худашон гувоҳ гардонд ва пурсид: «Оё Ман Парвардигори шумо нестам?» Ҳамагон гуфтанд: «Бале, Ту Парвардигори мо ҳастӣ, гувоҳӣ додем.» Инро Худованд барои он кард, ки рӯзи қиёмат касе натавонад бигӯяд: «Мо аз ин хабар надоштем ва ғофил будем.» Яъне Худованд дар фитрати ҳар инсон — дар табиати худи ӯ — шинохти худро ва иқрори ба ягонагии Хешро ҷой додааст, то ки ҳеҷ кас рӯзи қиёмат бахонае надошта бошад ва натавонад бигӯяд, ки аз ин аҳду паймон бехабар будам.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд ҳар инсонро бо фитрати пок офаридааст, ки дар дили худ Парвардигори ягонаро эҳсос мекунад ва мешиносад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки имони ба Худо дар табиати инсон реша дорад ва инсон ба таври фитрӣ ба сӯи Парвардигораш майл дорад.
• Худованд бо ин аҳду паймон роҳи баҳонаро бар бандагонаш бастааст, то касе рӯзи қиёмат узр наоварад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба фитрати поки худ баргардем ва Парвардигори ягонаро бишиносем ва Ӯро ибодат кунем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Худованд меҳрубону одил аст — Ӯ пеш аз он ки бандаро ҳисоб кунад, ҳуҷҷатро бар ӯ тамом кардааст.
• Ва ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Парвардигор тарғиб мекунад, зеро Ӯ Парвардигори мост ва мо ба ягонагии Ӯ иқрор кардаем.