Сураи Аль-Араф — Оят 170

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُمَسِّكُونَ — яъне сахт нигоҳ медоранд, ба он часпидаанд ва аз он ҷудо намешаванд.
• بِالْكِتَابِ — китоби осмонӣ, ки ба онҳо нозил шудааст.
• أَقَامُوا الصَّلَاةَ — намозро бо ҳамаи шарту аркон, вақтҳо ва ҳудудаш барпо карданд, на танҳо хондан.
• لَا نُضِيعُ — зоеъ намекунем, яъне подоши некӯкорро беҳуда намегузорем.
• الْمُصْلِحِينَ — ислоҳкунандагон, касоне ки кори нек ва солеҳ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки касоне ки ба китоби Худо сахт часпида, онро таҳриф накарда, ба он амал мекунанд ва намозро бо тамоми шарту шароиташ барпо медоранд, подоши онҳо назди Аллоҳ зоеъ намешавад. Ин оят ба аҳли китоб — ба мисли Абдуллоҳ ибни Салом ва ёронаш — ишора дорад, ки ба китоби худ имон оварданд ва онро тағйир надоданд, сипас ба Паёмбари Худо (с) имон оварданд. Аллоҳ таъоло намозро махсусан зикр кард, зеро он бузургтарин ибодат ва меъёри имон аст. Пас ҳар касе ки амали солеҳ анҷом диҳад, Аллоҳ подоши ӯро гум намекунад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон ва аҳкоми он сахт часпем ва онро танҳо хондан на, балки ба он амал кунем.
• Намоз дар ислом ҷои махсус дорад; барпо кардани он бо тамоми шарту шароиташ сабаби раҳмат ва подоши бузург аст.
• Аллоҳ подоши некӯкоронро ҳеҷ гоҳ зоеъ намекунад, пас ҳар кори неке ки мекунем, беподош намемонад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас ба ислоҳи худ ва ҷомеа бипардозад, назди Аллоҳ азиз хоҳад буд.
• Ислом дини амал ва кӯшиш аст, на танҳо даъво; касе ки ба китоб часпида, намозро барпо мекунад, аз зумраи солеҳон аст.