Сураи Аль-Джинн — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «الطَّرِيقَةِ»: роҳи рост, яъне дини ислом ва тариқати ҳақ.
• «أَسْقَيْنَاهُم»: ба онҳо об нӯшонидем, яъне ризқу неъматро фаровон гардонидем.
• «غَدَقًا»: бисёр, фаровон ва сершумори об.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки агар инсонҳо ва ҷинҳо — хусусан онҳое, ки аз роҳи ҳақ рӯй гардонда буданд — бар роҳи рост, яъне бар дини ислом устувор меистоданд ва аз он каҷравӣ намекарданд, ба амалҳои он амал менамуданд, пас Худо ба онҳо оби бисёр ва фаровон медод ва ризқу неъматҳои гуногунро барояшон васеъ мегардонид. Ин обу ризқи фаровон барои он буд, ки Худо онҳоро озмоиш кунад, то бинад, ки чӣ гуна шукри неъматҳои Ӯро ба ҷо меоранд. Ва ҳар касе, ки аз тоъати Парвардигораш рӯй гардонад, ба сухани Қуръон гӯш надиҳад ва дар он андеша накунад ва ба он амал нанамояд, Худо ӯро ба азоби сахт ва душвор дохил мегардонад. Ин оят инчунин ишора ба он дорад, ки дар замони онҳо борон ҳафт сол қатъ шуда буд ва агар онҳо бар ислом устувор меистоданд, Худо ин хушкиро аз онҳо бартараф мекард ва обу ризқро фаровон мегардонид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини ростӣ ва эътидол аст; ҳар кас бар он устувор шавад, Худо дарҳои ризқу баракатро ба рӯяш мекушояд.
• Неъматҳои дунё воситаи озмоишанд, то инсон шукргузор бошад ва аз Худо ғофил нагардад.
• Гӯш додан ба Қуръон, андеша кардан дар он ва амал ба он сабаби неъмат ва амният дар ҳаёт аст.
• Рӯй гардондан аз тоъати Худо ва беэътиноӣ ба Қуръон ба азоби душвор мерасонад; пас бояд ҳамеша ба сӯи роҳи рост баргардем.
• Худо меҳрубон аст; вақте бандагон ба Ӯ рӯ меоваранд, Ӯ хайру баракатро фаровон месозад ва онҳоро танҳо намегузорад.