Сураи Аль-Джинн — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «المَسَاجِد»: ҷамъи «масҷид», яъне ҷойҳои саҷда ва ибодат, ки барои намоз ва дуо ба Худо сохта шудаанд.

— «تَدْعُوا»: аз решаи «даъват», ки дар ин ҷо маънои дуо кардан, парастидан ва ёрӣ талабиданро дорад.

— «أَحَدًا»: ҳеҷ кас, ҳеҷ чиз; ҳар он чизе, ки ғайри Худост.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки масҷидҳо — ҷойҳои саҷда ва ибодат — танҳо аз они Худои ягонаанд ва бояд барои парастиши Ӯ хос гарданд. Онҳо барои он сохта шудаанд, ки дар онҳо танҳо Худо парастида шавад, дуо ва ниёз танҳо ба Ӯ расонида шавад ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз дар ибодат шарики Ӯ қарор дода нашавад. Пас, дар масҷидҳо ғайри Худоро нахонед ва ба ҷуз Ӯ касеро парастиш накунед. Ин оят моро огоҳ мекунад, ки масҷидҳо бояд аз ҳар гуна олоишҳое, ки ихлосро халалдор месозанд, пок бошанд ва ибодат дар онҳо танҳо барои Худо ва бо пайравӣ аз суннати Паёмбар (с) анҷом дода шавад. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки мардуми китоб дар ибодатгоҳҳои худ ғайри Худоро низ даъват мекарданд ва мо набояд ба онҳо монанд шавем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят покии тавҳидро нишон медиҳад: масҷидҳо хонаи Худо ҳастанд ва дар онҳо танҳо Ӯ парастида мешавад. Ин ба дили инсон оромиш ва равшанӣ мебахшад, ки ба ҷои паноҳ бурдан ба офаридаҳои нотавон, танҳо ба Худои тавоно паноҳ мебарад.

— Ислом дини ихлос ва покизагӣ аст; он моро аз ҳар гуна ширку хурофот дур медорад ва ба мо роҳи рост ва равшанро нишон медиҳад.

— Дар масҷид ҳамаи мусулмонон баробар ва якҷоя ибодат мекунанд, ки ин ваҳдат, бародарӣ ва меҳрубонӣ байни мардумро тақвият менамояд.

— Қуръон моро ба сӯи зиндагии пок, боадолат ва пур аз оромиш ҳидоят мекунад; пайравӣ аз он сабаби хушбахтӣ дар дунё ва охират мегардад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дуо ва ибодат дили худро танҳо ба Худо равона кунем, ки Ӯ наздиктарин ва меҳрубонтарин аст ва дуои бандагони худро мешунавад.