Сураи Аль-Муддассир — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَرْنِي (зарнӣ): Маро тарк кун, ба ман вогузор кун, маро бо ӯ танҳо бигзор.
• وَحِيدًا (ваҳидан): Танҳо, бекас, фард — яъне бе молу фарзанд аз шиками модар берун омадааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитобест аз ҷониби Худованди мутаъол ба Паёмбари Худ (с) дар бораи яке аз саркашони Қурайш — Валид ибни Муғира, ки бо душмании худ ба ислом машҳур буд. Худованд мефармояд: «Эй Паёмбар, маро бо он касе, ки Ман ӯро офаридаам, танҳо бигзор; ту ӯро ба Ман вогузор кун ва аз интиқоми ӯ даст бикаш».

Ин шахс дар шиками модараш танҳо ва бекас офарида шуда буд — на мол дошт ва на фарзанд. Худованд ба ӯ дороии фаровон ва фарзандони бисёр ато кард, ки ҳамеша дар Макка ҳозир буданд ва аз ӯ ғоиб намешуданд. Роҳҳои зиндагиро барояш осон гардонид. Аммо бо вуҷуди ин ҳама неъматҳо, ӯ ба Худо куфр овард ва ҳақро инкор кард. Вай баъд аз ин ҳама атоҳо умедвор буд, ки Худованд молу фарзандашро боз ҳам зиёд кунад. Аммо чунин нест, ки ин фоҷир ва гуноҳкор гумон мекунад — Худованд бар неъматҳои ӯ нахоҳад афзуд, зеро ӯ ба Қуръон ва далелҳои Худо мукобилат ва такзиб кард. Худованд ӯро ба азобе душвор ва хастакунанда гирифтор хоҳад кард, ки дар он оромӣ нахоҳад дошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Таваккул ба Худо: Оят ба мо меомӯзад, ки душманони ҳақро ба Худованд вогузор кунем ва худамон интиқом нагирем; Худо одилтарин довар аст.
• Қадрдонии неъматҳо: Худованд ба инсон молу фарзанд ва ризқи фаровон медиҳад, аммо инсон бояд шукргузор бошад, на ки куфр варзад.
• Оқибати саркашӣ: Ҳар касе ки ба Қуръон ва далелҳои Худо мукобилат кунад, оқибати бад хоҳад дошт.
• Ҳикмати офариниш: Инсон дар аввал танҳо офарида шудааст ва дар охират низ танҳо ба ҳисоб хоҳад рафт; бинобар ин бояд ба Худо рӯй оварад.
• Меҳрубонӣ ба Паёмбар (с): Худованд Паёмбари Худро тасаллӣ медиҳад, ки аз озорҳои душманон ғамгин нашавад, зеро Худо ӯро ҳимоят мекунад.