Сураи Аль-Инсан — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

— «يُدْخِلُ»: дохил мекунад.

— «رَحْمَتِهِ»: раҳмати Худо, ки дар ин ҷо ба маънои ҳидоят ба имон ва амали солеҳ ва бахшоиш аст.

— «الظَّالِمِينَ»: ситамгарон, яъне касоне ки бо куфр ва гуноҳ ба худ ситам кардаанд.

— «أَعَدَّ»: омода кардааст.

— «عَذَابًا أَلِيمًا»: азоби дардовар.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони худ раҳмат мекунад ва ҳар киро бихоҳад, ба раҳмати хеш дохил месозад. Ин раҳмат иборат аст аз ҳидоят ба имон, амали солеҳ ва роҳи рост, ки бандаро ба бахшоиш ва ризои Худо мерасонад. Ин дохил шудан ба раҳмат танҳо ба хоҳиши Худованд ва ҳикмати ӯ вобаста аст, зеро Ӯ ба ҳоли бандагонаш доност ва дар корҳояш ҳаким аст. Аммо ситамгарон, ки бо куфр ва гуноҳ ба худи худ ситам кардаанд, барои онҳо дар охират азоби дардовар омода шудааст, ки он азоби дӯзах аст. Пас роҳи наҷот барои инсон ҳамин аст, ки бо имон ва тақво ба сӯи Худо рӯй оварад ва аз ситам ва гуноҳ дурӣ ҷӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки раҳмати Худо бениҳоят васеъ аст ва ҳар касе бо имон ва амали нек ба сӯи Ӯ рӯй оварад, метавонад ба ин раҳмат дохил шавад.

— Худованд одил аст: барои некӯкорон раҳмат ва барои ситамгарон азоб омода аст, пас инсон бояд роҳи некро интихоб кунад.

— Ин оят дили инсонро ба умед ба бахшоиши Худо ва ба дурӣ аз гуноҳ ташвиқ мекунад, то ҳаёти худро дар роҳи имон ва тақво бигузаронад ва сазовори ризои Худо гардад.