Сураи Аль-Инсан — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «تَشَاؤُونَ» — мехоҳед, ирода мекунед.
• «مَشِيئَة» — хоҳиш ва иродаи Худованд.
• «عَلِيمًا» — донанда, огоҳ аз ҳама чиз.
• «حَكِيمًا» — ҳикматманд, ки ҳамаи корҳояш аз рӯи ҳикмат аст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки шумо — эй инсонҳо — ҳеҷ чизро наметавонед бихоҳед ва ҳеҷ роҳеро интихоб кунед, магар он ки Худованди Мутаъол онро бихоҳад ва иҷоза диҳад. Ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва иродаи банда ба иродаи Парвардигор вобаста аст. Пас ҳар кас хоҳиши роҳи рост ва ризои Худоро дошта бошад, ин хоҳиш танҳо бо фазлу тавфиқи Худованд ба амал меояд.

Сипас Худованд мефармояд, ки Ӯ ба ҳоли бандагонаш доност — медонад, ки чӣ чиз барои онҳо солеҳ ва чӣ чиз носолеҳ аст, ва дар офариниш, тақдир ва шариати худ ҳикматманд аст. Ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат ва манфиати бандагон сурат мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон дар ҳамаи корҳояш ба Худованд ниёз дорад ва бе иродаи Ӯ ҳеҷ коре аз ӯ сар намезанад.
• Ин оят инсонро ба тавозуъ ва фурӯтанӣ дар баробари Парвардигор даъват мекунад ва аз худписандӣ ва ғурур бозмедорад.
• Худованд доно ва ҳикматманд аст, пас банда бояд ба тақдир ва шариати Ӯ розӣ бошад ва бовар дошта бошад, ки ҳамаи корҳои Ӯ ба манфиати ӯст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми хостани некӣ ва роҳи рост, аввал аз Худованд тавфиқ пурсем ва ба Ӯ таваккул кунем.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд бандагонашро дӯст медорад ва барои онҳо роҳи наҷот ва саодатро нишон додааст.