Сураи Аль-Мурсалят — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «عُذْرًا»: узр, яъне баҳонаро рад кардан ва ҳуҷҷатро бартараф сохтан; дар ин ҷо маънояш он аст, ки Худо ба воситаи ваҳй ба бандагонаш узр ва баҳонаеро боқӣ намегузорад.

— «نُذْرًا»: бимдиҳӣ, огоҳӣ додан ва тарсонидан аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар оятҳои пеши ин сура ба бодҳо, фариштагон ва ваҳй қасам ёд кардааст, ки он фариштагон ваҳйро ба паёмбарон меоранд. Дар ин оят мефармояд, ки ин нузули ваҳй барои он аст, ки аз ҷониби Худо барои мардум узру баҳонае боқӣ намонад ва ҳамзамон бимдиҳӣ ва огоҳидиҳӣ аз азоби Ӯ бошад. Яъне ваҳй ҳам далели равшани ҳақро баён мекунад, то касе ба ҷаҳолат баҳона наёварад, ва ҳам аз оқибати бади инкор ва гуноҳ метарсонад. Пас ваҳй ҳам башорат ва ҳидоят аст ва ҳам инзор ва огоҳӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагонашро бе баён ва огоҳӣ намегузорад; ваҳй узри ҳамаро бартараф мекунад.

— Қуръон ва ваҳй раҳматест, ки ҳам роҳи ростро нишон медиҳад ва ҳам аз хатарҳо огоҳ мекунад.

— Инсон бояд ба ин даъвати Худо гӯш диҳад ва пеш аз он ки баҳонае дошта бошад, ба сӯи ҳақ рӯй оварад.

— Дар ваҳй ҳам умедворӣ ва ҳам бим аст; ин ду бо ҳам инсонро ба роҳи дуруст ҳидоят мекунанд.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъмати Қуръон ва пайравӣ аз он тарғиб мекунад.