Сураи Аль-Мурсалят — Оят 8

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «طُمِسَتْ»: нест шуд, маҳв гардид, нураш барҳам хӯрд.

1. Тафсири оят:

Пас он гоҳ ки ситорагон маҳв мешаванд ва рӯшноии онҳо нест мегардад, ин аломати оғози рӯзи қиёмат аст. Дар он рӯз ситорагон бе нур мешаванд ва ҳастии онҳо дигар намоён нахоҳад буд. Ин ҳодиса нишонаи он аст, ки ҷаҳони имрӯза ба поён мерасад ва ҳисобу китоби бандагон оғоз меёбад.

1. Фоидаҳо:

— Оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё фониист ва ҳама чизҳо, ҳатто ситорагони дурахшон, рӯзе нест мешаванд.

— Ин боиси он мегардад, ки инсон ба охират боварӣ дошта бошад ва барои рӯзи ҳисоб омодагӣ бинад.

— Ёдовар мешавад, ки қудрати Худованд бар ҳама чиз бузург аст ва Ӯ метавонад ҳар чизеро, ки офаридааст, маҳв кунад.

— Ин оят дар дили муъмин ҳисси тавозуъ ва эҳтиёҷ ба раҳмати Худоро зиёд мекунад ва ба некӯкорӣ тарғиб менамояд.