Сураи Аль-Мурсалят — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «إِنَّمَا»: ҳарфҳои таъкид аст, ки маънои «танҳо» ва «фақат»-ро ифода мекунад ва суханро қатъӣ мегардонад.
• «تُوعَدُونَ»: аз феъли «ваъда додан» гирифта шуда, маънои «он чизе, ки ба шумо ваъда дода мешавад»-ро дорад.
• «لَوَاقِعٌ»: аз решаи «вуқуъ» буда, маънои «воқеъшаванда», «ба амал оянда» ва «ҳатман рӯйдиҳанда»-ро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло дар оятҳои пеши ин сура бо чанд қасами бузург — ба бодҳои пайдарпай вазянда, ба бодҳои сахти ҳалокатовар, ба фариштагоне, ки абрҳоро мебаранд, ба фариштагоне, ки ҳақро аз ботил ва ҳалолро аз ҳаром ҷудо мекунанд, ва ба фариштагоне, ки ваҳйро ба паёмбарон мерасонанд — қасам ёд кардааст. Ҳадаф аз ин қасамҳо он аст, ки мардумро бемузд нагузорад ва ҳуҷҷате барояшон боқӣ намонад.

Баъд аз ин қасамҳои бузург Худованд мефармояд: он чизе ки ба шумо ваъда дода мешавад — яъне рӯзи қиёмат, ҳисобу китоб, подошу ҷазо ва ҳаёти баъд аз марг — ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ шакке дар он нест. Ин ваъдаи Худо қатъӣ ва тағйирнопазир аст ва ҳеҷ чиз наметавонад онро боздорад ё ботил кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба инсон итминон медиҳад, ки олами ҳастӣ беҳуда нест ва ҳамаи амалҳои ӯ рӯзе ҳисоб хоҳанд шуд; ин боиси умедворӣ ва оромии дил мегардад.
• Қасамҳои Худованд ба бодҳо, абрҳо ва фариштагон нишон медиҳанд, ки Офаридгор ба тамоми олами офариниш таваҷҷуҳ дорад ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ берун нест.
• Ваъдаи ҳатмии рӯзи қиёмат инсонро ба некӣ, адолат ва ростқавлӣ ҳидоят мекунад ва аз зулму ситам бозмедорад.
• Ин оят дили бандаро ба Худои Меҳрубон гарм мекунад, зеро ваъдаи Ӯ ҳатмист ва Ӯ ҳеҷ гоҳ ваъдаи худро хилоф намекунад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ба инсон сабр ва устуворӣ мебахшад дар дунё ва ӯро ба сӯи Қуръон ва суннати Паёмбар (с) наздик месозад.