Сураи Ан-Назиат — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «هَلْ»: ҳарфи пурсиш аст, ки дар ин ҷо ба маънои тақрир ва таъкид меояд, яъне «оё расид?» ба маънои «албатта расид».

— «أَتَاكَ»: аз феъли «ато» ба маънои «расид, омад».

— «حَدِيثُ»: хабар, достон, воқеа.

— «مُوسَىٰ»: Мӯсо (алайҳис-салом), паёмбари бузурги Худо, ки бо Фиръавн мубориза бурд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, оё хабари Мӯсо (алайҳис-салом) ба ту расидааст? Ин оят оғози достони пурҳикмати Мӯсо аст, ки Худованди мутаъол барои тасаллии дили Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва ибрат гирифтани мардум онро баён мекунад. Мӯсо бо Парвардигори худ ва бо душманаш Фиръавн саргузашти бузурге дошт: Худо ӯро бо мӯъҷизаҳо дастгирӣ кард, ба сӯи Фиръавн фиристод, то ӯро ба роҳи рост даъват кунад, аммо Фиръавн саркашӣ кард ва ба ҳалокат расид. Ин достон барои Паёмбар ва мӯъминон дарс аст, ки ҳақиқат ҳамеша пирӯз мешавад ва зулм ба анҷом мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон достонҳои паёмбарони пешинро бо сухани рост баён мекунад ва ин барои дилҳо тасаллӣ ва барои ақлҳо ибрат аст.

— Достонҳои Қуръонӣ ба мо меомӯзанд, ки дар роҳи ҳақ сабр кунем ва ба душвориҳо тоб оварем, зеро анҷоми некӣ ва пирӯзии ҳақ ҳатмист.

— Ин оят моро ба сӯи омӯхтани таърихи паёмбарон ва гирифтани дарс аз саргузашти онҳо ҳидоят мекунад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар достони он барои мӯъмин сабаби афзуншавии имон ва муҳаббат ба Худо мегардад.