Сураи Ан-Назиат — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «إِذْ»: ҳангоме, вақте.

— «نَادَاهُ»: Ӯро нидо кард, садо зад ба ӯ.

— «رَبُّهُ»: Парвардигори ӯ.

— «الْوَادِ»: водӣ, дара.

— «الْمُقَدَّسِ»: муқаддас, покиза, барактнок.

— «طُوًى»: номи водие дар сарзамини Сино (Синай).

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Парвардигори Мӯсо (алайҳис-салом) ӯро дар водии муқаддас ва барактноки «Туво» нидо кард. Ин водӣ дар сарзамини Сино ҷойгир аст ва Худованд онро покизаву муборак гардонидааст. Дар ин ҷо Аллоҳ таоло бо Мӯсо (алайҳис-салом) мукотиба кард ва ӯро ба рисолат ва паёмбарӣ баргузид, то ба сӯи Фиръавн равад ва ӯро ба ибодати Худои ягона даъват намояд.

1. Фоидаҳои оят:

— Аллоҳ таоло паёмбаронашро дар ҷойҳои покизаву муборак нидо мекунад ва ин нишонаи эҳтиром ба рисолат аст.

— Мукотибаи Худованд бо бандаи худ нишонаи раҳмат ва лутфи Ӯст ба бандагони солеҳ.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба садои даъвати Худо гӯш диҳем ва ба паёмбарон имон оварем.

— Покиза будани макон барои ибодат ва мукотиба бо Худо аҳамияти калон дорад, ки моро ба покизагии ҷисму рӯҳ ташвиқ мекунад.

— Ҳикояти Мӯсо (алайҳис-салом) моро меомӯзад, ки барои таблиғи ҳақ бояд қиём кунем, ҳатто агар ба сӯи подшоҳи золим бошад ҳам.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Аллоҳ бо бандагони худ суҳбат мекунад ва онҳоро ҳидоят менамояд.