Сураи Ан-Назиат — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «فَإِذَا»: ҳарфи ҷавоб ва фуҷоъ аст, ки вуқуъи амрро ба суръат ифода мекунад, яъне «пас ногаҳон».

— «هُم»: ҷонишин барои ҷамъи мардона, ки ба ҳамаи махлуқот ишора мекунад.

— «بِالسَّاهِرَةِ»: «Соҳира» ба маънои рӯи замин, саҳрои кушод ва ҳамвори зиндашавӣ аст; баъзе муфассирон онро замини маҳшар гуфтаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз дамидани нафаси дуюм дар сур, ки танҳо як бори дамидан аст, ногаҳон ҳамаи одамон зинда шуда, аз қабрҳо бармехезанд ва дар рӯи замин ҳозир мешаванд. Онҳо пеш аз ин мурда ва дар шиками замин буданд, аммо бо фармони Худо якбора зинда гардида, ба саҳрои маҳшар меоянд. Ин оят қудрати бепоёни Парвардигорро нишон медиҳад, ки барои Ӯ зинда кардани ҳамаи махлуқот кори душвор нест, балки танҳо як фармон кофист.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят боварии мусулмонро ба рӯзи қиёмат ва зиндашавии баъд аз марг мустаҳкам мекунад.

— Нишон медиҳад, ки қудрати Худованд бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз барои Ӯ ғайриимкон нест.

— Одамро ба андеша водор мекунад, ки ин ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омодагӣ бинад.

— Дар дилҳо умед ва тарсро ҳамзамон ҷой медиҳад: умед ба раҳмати Худо ва тарс аз ҳисобу китоби рӯзи қиёмат.

— Инсонро ба шукргузорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад, зеро Худое, ки метавонад мурдагонро зинда кунад, сазовори парастиш аст.