Сураи Аль-Анфаль — Оят 37

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• لِيَمِيزَ: то ки ҷудо кунад ва равшан намояд.
• الْخَبِيثَ: палид, бад — ин ҷо куффор ва аъмоли бади онҳоро дар назар дорад.
• الطَّيِّبِ: пок, некӯ — ин ҷо муъминон ва аъмоли некро дар назар дорад.
• فَيَرْكُمَهُ: пас онро рӯйи ҳам ҷамъ кунад ва анбошта созад.
• الْخَاسِرُونَ: зиёнкорон, онҳое ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки кофирон ва мунофиқоне, ки молу сарвати худро барои боздоштани мардум аз роҳи Худо сарф мекарданд, ба сӯи оташи ҷаҳаннам ронда мешаванд. Ҳикмати ин кор он аст, ки Аллоҳ палидро аз пок ҷудо кунад ва равшан созад, ки куффор бо аъмолу молҳои ҳаромашон аз муъминон бо аъмоли некӯяшон комилан фарқ мекунанд. Сипас Аллоҳ тамоми палидиҳоро — хоҳ шахс бошад, хоҳ амал ва хоҳ мол — рӯйи ҳам анбошта, зери ҳам таҳам карда, ҳамаро якҷоя дар оташи ҷаҳаннам ҷой медиҳад. Ин гурӯҳ ҳамон зиёнкорони ҳақиқӣ ҳастанд, зеро онҳо нафаси худ ва аҳлу аёли худро дар рӯзи қиёмат аз даст додаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ дар рӯзи қиёмат ҳақро аз ботил ва покро аз палид ҷудо мекунад, то ҳеҷ кас барои аъмоли худ баҳонае надошта бошад.
• Моле, ки барои роҳи бад ва боздоштани мардум аз Худо сарф мешавад, на танҳо суд надорад, балки сабаби ҳалокат ва зиёни абадӣ мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки молу сарвати худро дар роҳи нек ва барои ризои Аллоҳ сарф кунем, то аз гурӯҳи покон ва растагорон бошем.
• Ислом дини адлу инсоф аст: ҳар кас подоши амали худро мебинад ва ҳеҷ неку бадӣ бе ҷазо намемонад.
• Ҳар муъмин бояд ҳамеша аз зиёнкорӣ битарсад ва ба неъматҳои Аллоҳ шукр гузорад, ки роҳи наҷот дар пайравӣ аз Қуръон ва суннати Паёмбар (с) аст.