Сураи Аль-Анфаль — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَنتَهُوا: боздоранд, даст кашанд (аз куфр ва душманӣ).
• سَلَفَ: гузашт, пеш аз ин буд.
• سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ: роҳу равиши пешиниён, яъне қонуни Худованд дар бораи умматҳои гузашта.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба онҳое, ки ба Худо ва Паёмбараш куфр овардаанд, бигӯ: агар аз куфру душманӣ даст кашанд ва ба Худои ягона имон оваранд ва бо Паёмбар ва мӯъминон наҷанганд, Худованд гуноҳҳои гузаштаи онҳоро меомурзад. Зеро ислом он чиро, ки пеш аз он буд, нест мекунад ва пок менамояд. Ва агар онҳо боз ба куфру душманӣ баргарданд ва ба ҷанги худ идома диҳанд, пас албатта роҳу равиши пешиниён гузаштааст, яъне суннати Худованд дар бораи умматҳои гузашта ин буд, ки ҳангоми дурӯғ шумурдан ва дар куфр истодан, азоби Ӯ онҳоро фаро мегирифт ва ҳалок мешуданд. Ин оят умедворӣ ва раҳматро ба касоне, ки тавба мекунанд, нишон медиҳад ва ҳамзамон ҳушдор медиҳад, ки идома додани куфр ва душманӣ оқибати бад дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом гуноҳҳои гузаштаро меомурзад ва инсонро аз нав пок месозад, бинобар ин ҳеҷ кас набояд аз гуноҳҳои пешинааш ноумед шавад.
• Дар тавба ва баргаштан ба Худо ҳамеша умед ҳаст, то даме ки инсон зинда аст.
• Худованд одил аст: ба касе, ки тавба мекунад, раҳмат мекунад ва касеро, ки дар куфру зулм истодагӣ мекунад, ҷазо медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷойи душманӣ ва саркашӣ, роҳи имон ва сулҳро интихоб кунем.
• Қонуни Худованд дар бораи умматҳои гузашта низ ҳамин буд: некӣ ва тавба сабаби наҷот, ва бадӣ ва истодагӣ дар куфр сабаби ҳалокат аст.