Сураи Аль-Анфаль — Оят 60

1. Маънои калимаҳои душвор:

• وَأَعِدُّوا: омода кунед, муҳайё созед.
• مَا اسْتَطَعْتُم: ҳар чӣ дар тавони шумост.
• قُوَّةٍ: нерӯ, қувват — ки дар ин ҷо ҳамаи воситаҳои ҷангӣ ва аслиҳаро дар бар мегирад.
• رِبَاطِ الْخَيْلِ: бастани аспон ва нигоҳ доштани онҳо дар сарҳадҳо барои ҷиҳод.
• تُرْهِبُونَ: метарсонед, даҳшат меафканед.
• عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ: душмани Худо ва душмани шумо.
• وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ: ва дигаронро ғайр аз онҳо.
• يُوَفَّ إِلَيْكُمْ: ба шумо пурра дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Эй мӯъминон, барои рӯбарӯ шудан бо душманони худ ҳар чӣ дар тавони шумост аз нерӯ ва воситаҳои ҷангӣ омода кунед — аз қавӣ кардани тирандозӣ, омодасозии аслиҳа ва ҳар чизи дигаре, ки бо он метавонед ба душман муқовимат кунед. Инчунин аспонро дар роҳи Худо баста, нигоҳ доред ва омода созед, то ки бо ин омодагӣ дили душманони Худо ва душманони худро битарсонед — он касоне ки пайваста дар пои зарару зиёни шумо ҳастанд. Ва низ бо ин омодагӣ гурӯҳи дигареро метарсонед, ки шумо онҳоро намешиносед ва аз душмании пинҳонии онҳо огоҳ нестед, аммо Худо онҳоро мешиносад ва аз ниятҳои пинҳонии онҳо огоҳ аст. Ва ҳар чизе, ки дар роҳи Худо сарф кунед — кам ё зиёд — Худо онро ба шумо дар дунё иваз медиҳад ва подоши онро дар охират пурра ва бе камӣ ба шумо медиҳад, ва шумо ҳеҷ гоҳ зиён нахоҳед дид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро ба омодагии ҳамешагӣ ва ҳушёрӣ даъват мекунад, то ки ҳамеша дар муқобили хатарҳо омода бошанд.
• Нишон медиҳад, ки қувват ва омодагии моддӣ бояд бо нияти пок ва дар роҳи Худо бошад, на барои зулму таҷовуз.
• Худованд огоҳ мекунад, ки душманон ҳамеша вуҷуд доранд, баъзе ошкор ва баъзе пинҳон, ва танҳо Худо аз ҳамаи онҳо огоҳ аст.
• Ин оят бахшиш ва сарф кардан дар роҳи Худоро ташвиқ мекунад ва ваъда медиҳад, ки ҳар динор ва ҳар чизе, ки дар ин роҳ сарф шавад, ҳеҷ гоҳ бе подош нахоҳад монд.
• Ин оят ба мӯъминон умед ва боварӣ мебахшад, ки Худо адолатпеша аст ва касеро зиён намерасонад — ин боиси ҳавасмандӣ ба некӣ ва саховат дар роҳи Худост.