Сураи Аль-Анфаль — Оят 61

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• جَنَحُوا: майл карданд, моил шуданд.
• السَّلْمِ: сулҳ, оштӣ, тарки ҷанг.
• فَاجْنَحْ: пас ту низ майл кун, қабул кун.
• تَوَكَّلْ: таваккал кун, такя ва эътимод намо.
• السَّمِيعُ: шунавандаи ҳамаи суханҳо.
• الْعَلِيمُ: донандаи ҳамаи ниятҳо ва аҳвол.

1. Тафсири оят:

Агар душманон ба сулҳ ва оштӣ майл кунанд ва аз ҷанг даст кашанду хоҳиши оштӣ дошта бошанд, пас эй Паёмбар, ту низ ба сулҳ майл кун ва онро қабул намо. Баъд аз ин қарор, кори худро ба Аллоҳ таоло бисупор ва ба Ӯ эътимод кун, зеро Ӯ ҳеҷ гоҳ бандаи худро танҳо намегузорад ва хиёнат намекунад. Ҳамоно Аллоҳ суханҳои онҳоро мешунавад ва аз ниятҳову амалҳои пинҳонии онҳо огоҳ аст. Пас агар онҳо дар сулҳ содиқ бошанд, Аллоҳ инро медонад ва агар макр кунанд, низ аз он огоҳ аст ва бандаи худро ҳифз мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини сулҳ ва оштӣ аст, на дини ҷангу хунрезӣ. Ҳар гоҳ душман ба сулҳ майл кунад, мусулмон бояд онро қабул кунад.
• Таваккал ба Аллоҳ воситаи қалби ором ва эътимоди комил ба Худованд аст.
• Аллоҳ таоло суханҳои бандагонро мешунавад ва ниятҳои онҳоро медонад, пас ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.
• Ин оят мусулмононро ба бузургворӣ, парҳезгорӣ ва эътимод ба Аллоҳ дар ҳамаи корҳо, бахусус дар муносибат бо душманон, даъват мекунад.
• Сулҳ ва оштӣ бояд бо эътимод ба Аллоҳ ва нияти пок анҷом дода шавад, на аз рӯи заъф ё тарс.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини раҳмат, адолат ва ҳикмат аст ва мусулмонро ба некӣ ва оштӣ бо ҳама даъват мекунад, то дилҳо ба сӯи ҳақ ва роҳи рост ҷалб шаванд.