Сураи Аль-Инфитар — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «إِذَا»: ҳарфи шарт буда, ба маънои «ҳангоме ки» меояд.

— «السَّمَاءُ»: осмон.

— «انفَطَرَتْ»: шикофта шуд, пора-пора гардид.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки осмон шикофта мешавад ва низоми он вайрон мегардад, яъне аз ҳам ҷудо шуда, дарҳояш барои фуромадани фариштагон боз мешавад. Ин рӯйдод дар рӯзи қиёмат ба вуқӯъ мепайвандад, замоне ки ҳамаи сохторҳои олам дигаргун мешаванд ва ҳар чизе ки то он замон устувор буд, фурӯ мерезад. Осмон, ки имрӯз бо қувваи Худо барпо ва устувор аст, дар он рӯз шикофта шуда, ҳақиқати дигари олам ошкор мегардад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷаҳони имрӯза ҷовидонӣ нест ва ҳама чиз дар дасти Худованд аст.

— Бовар ба рӯзи қиёмат дилро бедор мекунад ва инсонро ба амалҳои нек водор месозад.

— Дарк кардани бузургии қудрати Худо дар офариниш ва дигаргунсозии олам имонро дар дил мустаҳкам мегардонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба охират бо умед ва тайёрӣ нигоҳ кунем ва аз неъматҳои Қуръон баҳра гирем.