Сураи Аль-Инфитар — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «الْكَوَاكِبُ»: ситораҳо, сайёраҳо.

— «انتَثَرَتْ»: пароканда шуданд, рехтанд, аз ҷойҳои худ пош хӯрданд.

1. Тафсири оят:

Дар ин ояти муборак Аллоҳ таоло яке аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёматро баён мекунад: он гоҳ ки ситораҳо аз мадорҳои худ берун шуда, пароканда мешаванд ва мисли марвориде, ки риштааш пора шуда бошад, аз ҷойҳои худ мерезанд ва пош мехӯранд. Ин ҳолат пас аз он ба амал меояд, ки осмон шикофта мешавад ва низоми он вайрон мегардад. Ҳамин тавр, ситораҳое, ки имрӯз бо тартиби дақиқ дар осмон ҷойгиранд, дар он рӯз аз ҷойҳои худ ҷудо шуда, пароканда мешаванд ва нури худро гум мекунанд. Ин ҳама нишонаи он аст, ки дунё ба охир расида, ҳисобу китоби аъмол оғоз меёбад ва ҳар кас натиҷаи амалҳои худро мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба бузургии Аллоҳ таоло андеша кунем: Зоте, ки ин ситораҳои бешуморро бо чунин тартиби дақиқ офаридааст, ҳатман бар онҳо қудрат дорад, ки онҳоро пароканда созад.

— Ин оят ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро ва ноустувор аст; ҳар чизе, ки дар ин ҷаҳон азиму пойдор менамояд, рӯзе нест хоҳад шуд.

— Ин оят моро ба омодагӣ ба рӯзи қиёмат тарғиб мекунад: вақте ки ситораҳо пароканда мешаванд, дигар ҳеҷ паноҳгоҳе ҷуз амали солеҳ нест.

— Ин оят дили мӯъминро ба ёди охират гарм мекунад ва ба ӯ мефаҳмонад, ки ҳамаи ин олам барои озмоиши инсон офарида шудааст ва рӯзе ҳама ба сӯи Аллоҳ бармегарданд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бовар кунем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем, зеро Қуръон ҳақиқатро тавре баён мекунад, ки илми имрӯза низ онро тасдиқ менамояд.