Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 1

1. Маънои калимаҳои оят:

• وَيْلٌ (Вайл): дар забони арабӣ ба маънои ҳалокат, ғамгинӣ, бадбахтӣ ва азобу шиканҷаи доимӣ меояд. Ин калима дар Қуръон ҳамеша барои таҳдид ва огоҳӣ аз азоби сахти Худованд истифода мешавад.
• الْمُطَفِّفِينَ (Муттаффифин): ҷамъи калимаи «мутаффиф» аст, ки аз решаи «татфиф» гирифта шудааст ва ба маънои кам кардан, нуқсон расондан дар чизҳои андозашаванда ва вазншаванда мебошад. Яъне касоне, ки ҳангоми фурӯш ё харид ҳаққи дигаронро кам мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бо таҳдиди сахт эълон мекунад, ки ҳалокат, бадбахтӣ ва азоби дардовар барои он гурӯҳест, ки дар андоза ва вазн камӣ мекунанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки ҳуқуқи дигаронро поймол мекунанд; ҳангоме ки барои худ чизе чен ё вазн мекунанд, ҳаққи худро пурра мегиранд, аммо вақте ки ба дигарон чизе мефурӯшанд ё ҳаққи онҳоро андоза мекунанд, кам ва нуқсон мерасонанд. Ин амал на танҳо дар муомилаи молӣ, балки дар ҳамаи соҳаҳои ҳаёт — аз қабили ҳуқуқ, адолат, хизмат ва муносибатҳо — метавонад зуҳур ёбад. Худованд бо ин оят огоҳӣ медиҳад, ки чунин одамон бояд бидонанд, ки рӯзе Худо онҳоро барои ҳамаи амалҳояшон, ҳатто барои камчинии ночиз, ҳисоб хоҳад кард. Он рӯз рӯзи бузург ва пурҳавл аст, ки ҳамаи одамон дар пешгоҳи Парвардигори ҷаҳонҳо ба по мехезанд ва ба ҳисобот дучор мешаванд.

1. Фаъидаҳо ва дарсҳо аз ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки адолат дар муомила асоси имон аст ва кам кардан дар андоза ва вазн гуноҳи бузург аст.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро, хурд ё бузург, беҳисоб намегузорад; рӯзи қиёмат ҳама ба ҳисобот дучор мешаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳуқуқи дигаронро эҳтиром кунем ва дар ҳамаи корҳо ростқавл ва боинсоф бошем.
• Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки ислом дини адолат, ростӣ ва эҳсон аст ва моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ба муҳосибаи худ даъват мекунад, то пеш аз он ки Худо моро ҳисоб кунад, худамон амалҳоямонро ислоҳ кунем ва ба сӯи адолату ростӣ баргардем.