Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الَّذِينَ: онҳое, ки.
• اكْتَالُوا: чен карданд (гирифтанд бо паймона).
• عَلَى النَّاسِ: аз мардум.
• يَسْتَوْفُونَ: пурра мегиранд, комил меситонанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати он касонеро баён мекунад, ки дар муомилаи худ бо мардум беинсофӣ мекунанд. Вақте ки онҳо чизеро аз дигарон мехаранд ё чен мекунанд, ҳаққи худро пурра ва комил мегиранд ва ҳеҷ камбудиро қабул намекунанд. Яъне, агар онҳо аз мардум чизе бо паймона ё вазн бигиранд, талаб мекунанд, ки ҳаққи онҳо пурра дода шавад, ҳатто як зарра кам набошад. Ин рафтори онҳо нишонаи худписандӣ ва беадолатӣ аст, зеро онҳо танҳо ҳуқуқи худро дар назар мегиранд ва ба ҳуқуқи дигарон аҳамият намедиҳанд. Ин оят оғози сура аст, ки баъдан Аллоҳ таоло онҳоро ба азоби сахт таҳдид мекунад ва мефармояд, ки оё онҳо намедонанд, ки рӯзе дар пеши Аллоҳ ҳисоб хоҳанд дод?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар муомила бо мардум бояд адолат ва инсофро риоя кунем.
• Ислом дини ростқавлӣ ва адолат аст; ҳар гуна фиреб ва камфурӯшӣ дар тиҷорат ва муомилот ҳаром аст.
• Ин оят моро ба худписандӣ ва манфиатпарастии танҳо барои худ наҳй мекунад ва ташвиқ менамояд, ки ҳуқуқи дигаронро низ эҳтиром кунем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳамаи аъмоли мо дар рӯзи қиёмат ҳисоб хоҳад шуд, бинобар ин бояд дар ҳаёти худ бо тақво ва амонатдорӣ зиндагӣ кунем.
• Ин оят моро ба ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо, ба тиҷорат ва муомилоти мо низ роҳнамоӣ мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.